ناله ی همسایگان

 

زدرد     من   همه      همسایگانم

فغان     برداشتند     از     کردگانم

  

         همه گویند از این ناله    بیا   سای          

 دل ما سوختی   بر ما    ببخشای

 

بگیتی عاشقان  بسیار      دیدیم

نه چون تو مستمندی  زار دیدیم

 

مرا بگذشت ان بت روی     جانان

چو اتش را به خرمن زد   شبانان

 

عجب تنها رهید و  جست    یاری

جفا کردن   چو   داند   افتخاری

 

نه بس بود انکه از پیشم سفر کرد

چو دانی   در سفر    یار  دگر  کرد

 

         نگارا     من      زدلتنگی       چنانم        

 گلی می کاشتی  و   بستم   زبانم

 

چو دانی مادری گم کرده    فرزند

زغم   بر دل    رسد   کوه   دماوند

 

          بچندین   از تو    دیدم رنج   و   ازار      

 ننالیدم  که  هر گز    پیش      کفار

 

بترس از    ان      قضای    اسمانی

به   هم      کوبید    کاخ    دیدبانی

 

          ترا     بی    من    مبادا     شادمانی       

  مرا     بی    تو        مباد   ا زندگانی

 

             چنان    جان    هزاران    نوح    دارم          

  تو    محبوب منی تا  جان    سپارم

 

 

 

/ 0 نظر / 2 بازدید