دیوار آرزو

   

در به در گشته دلم کلبه خرابی  داشته

از هم و قصه پر شده ویلای خاری کاشته

 

کی تواند ماند با این درد بی  آزار  او

هر که بیند دید     منهم   آدمی   پنداشته

 

یار و یاران در سفر تا کی بمانند جانا

گر بدانی جان من دل را به   دیدار  باخته

 

ارزو دارد که بعد از دیدنش می جوید

آرزو دیوار    ماند  دل  من    می ساخته

 

از فراق دوست هرگز راحتی   در  خواب  نیست

خواب من خواب خیال   از  لشکری   می تاخته

 

مونسی هر گز ندارم دل من رنجیده  است

دل بنالد  ناله اش  کاخ و  بهشتی  باخته

 

کاش بی دل بوده ام رفتی برو ای در جفا

بی خیالم از تو  چون  یار  بزرگی  یافته

/ 0 نظر / 3 بازدید