دوبیتی های فراغ

دلا با تو جهانی یار دارم

چه شب هایی به یادت زار دارم

اگر روزی رسد وقت جدایی

جسد بی روح بی دلدار دارم

***

کشیدم درد هجرت تا که مُردم

شنیدم ورد قهرت تا که خواندم

دل آزرده نشو ، تو کردی آغاز

دلت تابیده مشکل تا که بردم

***

بیا جانا ببین درد و خمارم

بخوان قصه ی عشقت در کنارم

میازار این دلِ دیوانه ی من

بیا ریشه بزن هان در کنارم

***

پری دختم تو مهتاب زمانی

کشیدی از دلم غم زندگانی

مرا در کاخ زیبایی رهاندی

هزاران گل تو بستانِ جهانی

***

میازار آن دلی در غم نشسته

به زندان غمت یک دم نخفته

شب و روزش به بیداری کشیده

درون باغ تو یک لحظه مانده

***

بیا در باغ دل بنشین عزیزم

مرا بی تو شب و روزم مریضم

اگر قصد جدایی داری ای دوست

بِکن گورم که من در خیز خیزم

***

 

دلم در آسمانت ابر گشته

پیام دوستی درآن نوشته

نباریده نمی برفش فراوان

شرایینِ دلم چون نهر بسته

***

دلم از دلبران پاکیزه گشته

گلی بی خار در قلبم نشسته

نیازارد کسی خفتیده در آن

هزاران غنچه ی بازش گرفته

***

مگر درد و غمت خوابیده گردید

مگر آه و نمت آغشته گردید

بفرما دل و دل بانش کنارت

دل از مهتاب را تابیده گردید

جاسم ثعلبی (حسّانی)  20/1/1391

 

 

 

 

/ 0 نظر / 3 بازدید