وصف یار (امام زمان عج)

 

من صفای خلق تو دیدم ومهجور شدم

زیور حسن تو بشنیدم و  دیوانه   شدم

 

می پسندم چون تویی ای  مهر  خوش  اقبال   من

دل زمدرس کندم و وارد میخانه  شدم

 

قلب بیدار تو دیدم  لرزشی  گیرد  تنم

بس که در فکر تو بودم من آواره شدم

 

صورت بشاش   تو   چون   نور  رخسار   بهشت

بی اطاعت ناظرم گویی که دیوانه شدم

 

می نگارم رخ تو   در   خلوت   مهتاب  را

تار گشت مهتاب را    عاشق   میخانه  شدم

 

روز ها   بگذشت  لیکن   آتشت  خاموش    است

شعله هایت کی فروزد طفل  بیگانه     شدم 

 

در فراقت زار   گردد   دل  بی   ازار   من

چهار سو نایاب گشتم رو   به  غمخانه  شدم

 

چشم تو چون بلمی در آبراه   دشت هاست

زلف تو اشیانه ام   وارد  مستانه شدم

 

در به در در همه عالم گر بجویم  در طلب

چون تو محبوب منی حاشا که علامه   شدم 

 

ای یار پر آوازه ام در وصف    تو     حیرانم

در غربت و در دوستی با ایندو هم خانه شدم

 

پرتاب کردی نیزه را   خونین نشسته  ای  عزیز

جامی که  نوشیدم از آن بشکست و  آزاده    شدم 

 

وقتم هدر دادم نشد کی قربت دیدارها

ای در سفر ناله مکن مائوس و دلداده شدم

 

بوسم لب خندان تو دل را گذارم   زیر   پا

در آن نگاه مست تو خیزان و دیوانه  شدم

 

جاسم دعا کن از خدا تا یار تو ظاهر شود

ای ثعلب  نایاب ما  بگشا که   در خانه  شدم

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 3 بازدید