ناله شاعر از دنیا

جهانا     من     زتو   ببرید خواهم

فریب    تو   دگر    نشنید   خواهم

 

چو  مدت    با    دگر  کس  آزمودم

زدل     زنگار     مهر    تو      زدودم

 

تو را با جان ما گویی چه جنگی است

تو را از بخت ما گویی چه ننگی  است

 

نه ما  گفتیم  مارا      میهمان   کن

پس آنگه دل چنان بر ما گران  کن

 

کنی ما را  همی    دو   روز   مهمان

پس آنگه جان  ما   خواهی      بتاوان

 

چو خواهی بی گناه از ما چه خواهی

که ریزی خون ما     بر       بی گناهی

 

تو را  گر  هست   گوهر   روشنایی

چرا   در   کار      تاریکی        نمایی

 

چرا    چون   آسیای   گرد   گردی

بیاکنده   به   باد    و   آب   سردی

 

تو  را  گر   جاودان   بینم    همینی

همین چرخی همین آب  و  زمینی

 

همین کوهی   همین  دریا  و   بیشه

همین   زشتی   کار   تو       همیشه

 

همه   مخلوق  خوی   تو     بدانند

تو را جز سفله و   ناکس    بخوانند

 

خداوندا   تو    را      دارم   نهانه

بهر   حاجت  تو  را  خوانم  روانه

 

کجایی دهر  نمی   پوسم   کجایی

چه ها کردم چو  دیدم   بی وفایی

 

نمی ارزد   سریر   زندگی     را

ببازم دین   و   دنیایم     زهی را

 

چو بهتر   دور  شو  از  زندگانم

خودم  دانم  چه  پند از  مردگانم

 

 

 

/ 0 نظر / 3 بازدید