غرش کرخه و کارون

‌ این وبلاگ حاوی فعالیت های ادبی و تحقیقی و داستانی به زبان فارسی و عربی از تالیف شاعر جاسم ثعلبی حسانی می باشد.استفاده از منابع این سایت با ذکر منبع و نام شاعر بلا مانع هست .

دلدار
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٦:۱٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٩ آبان ۱۳٩٠
 

 

رفت آن دلدار و دردل حسرت رویش بماند

   همچو مویی گشتم ودر دل غم مویش بماند

          داستانی بشنو از من داشتم  وقتی  دلی           

سالها شد در فراقش  خانه وکویش بماند

 

هیچکس در زندگانش غم ندارد اینچنین           

صبح وشب بازور ونیزه بیل میزد در زمین

                بار الاها بیند این غم می کشم روز او شبم                

 هر چه دیدم از حسودان خورده ام و ناکثین

 

دریاب که از دست   بشد کار  رهی            

زان پیش که از دست تو هم این گذرد

           می خوار تو میخانه بود     کفر  و  نفاق                 

 ذکر الله که باشد صبر را   زینت  بود

 

       عاشق شب وصل یار   بگزیده  خویش           

در بهر قرار دل    غمدیده ی  خویش

  تا بوت   که    درازتر   شود بر  دوزد           

 بر دامن شب سیاهی دیده ی  خویش

 

              دوری از دوست مایه ی خون   جگر  بود                

بگذر از این قضیه که جان  در خطر  بود

    بلرزم    چون   بر  اندیشم  زهجران              

 چو گنجشکی که تر کرده   تن   خود

 

         اول   که   جمال  دلفریبت  دیدم           

وصل تو بنقد جان  ودل  بخریدم

                    می ترسیدم کز    تو  رفتم  روزی  دور                  

اینک دیدم از   آنچه  می ترسیدم

 

 

 

                    چه خوش    باشد که  بعد  از  انتظاری                   

 به امیدی  رسد   امید واری

بر    افروزد   چراغ  آشنایی               

رهایی    یابد از    داغ  جدایی

 

شد مبدل آب این جو چند بار               

 عکس ماه وعکس اختر برقرار

                  قرنها بگذشت واین قرن نویی است                        

 ماه آن ماه است و آب آن آب نیست

 

               یار بدست آر که کس بی کسی است                       

 فاقد این شیوه ی نو ابلهی است

       هر که در این عالم را زیار نیست                           

 صفر ندیده چه بسا خواب   بیست

 

چرا خانه ی عشقم زار کردی                      

چرا سر وفا غمدیده کردی

مگر جاسم نمی گیرد عذابش                       

خیال کردی دلم ویران کردی

 

یک شعر از زار کردن می سرودم                  

بدان قصد وصال تو نمودم

به دنبال کسی جویم شما را                

بفهماند دلت را من ربودم

 

کجا یارا به دیدارت بیایم                           

 گل وبلبل و پروانه بیارم

          نشستم منتظر در جای موعود                              

چه شد یارا نیامد در صفایم

 

پیامی از دلی دریافت کردم                         

و با رسوا شدن پرخاش کردم

  چه باعث شد تو را خانه به دوش است                                    

 دل غمدیده ام مجروح کردی