غرش کرخه و کارون

‌ این وبلاگ حاوی فعالیت های ادبی و تحقیقی و داستانی به زبان فارسی و عربی از تالیف شاعر جاسم ثعلبی حسانی می باشد.استفاده از منابع این سایت با ذکر منبع و نام شاعر بلا مانع هست .

ابیات شعر
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٧:٤٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠
 

 

به یادت  نشینم دلا من  همیشه

به دنبال تو ام   دریا   و  بیشه

اگر  درد  دلم  را حس  نکردی

بفرما  سر ببر با داس و تیشه

 

 

از دلم پرسیده ام جایت کجاست

گفت  در  جایی  بخفتم اشناست

 

 

از درد فراق دوست  دل ناله   کشد هر دم

گر نور شبت نیکوست روزت دار زد جانم

کو  جایی   رود  تا  مرگ نادیده بگیرد او

در  بین دو کوهانت مخفی می شود از غم

 

 

به امید چنین روزی نشینم

درون   ادمی  غم را نبینم

بیا جانا   بزن  نی  در  گلستان

تورا شادی طلب  من هم حزینم

 

 

سرو  بلند  من تویی

گل  جمال  من تویی

داد  زدم  در همه جا

مشعل  دید من تویی

 

 

ادم      گشنه   خدایی   نشناسد

ان جسم نهفته  ززندان  نهراسد

چون   من تنها بسوزد همه عالم

ویران   بگردد زمن سود نکاهد

 

 

بسوزد   غمی گر چه دل  شادمان

ببند د    دری گر چه   دل میهمان

اگر دل نه میهمان است و نه اجیر

جدایی   به از  عشق  جوید امان

 

دریای   طوفانی  همیشه  تکراری  نیست

هزار و  سیصد  روز است که طوفان دیدم

از  شما   پرسیده ام   چاره   که   چیست

روز  شب   بنشسته ام   جوابی   نشنیدم

 

 

مردن و گم شدن از ماست نه از روزنه ها

دل ز اینهاست که تنهاست نه از روزنه ها

گر چه دیگر همه جا پر زجدایی  شده  بود

مشکل  از  طاقت دلهاست نه از روزنه ها

 

 

گر    عشق   نباشد   دیده ها  خاموش است

گر    دین    نباشد   ایدها   سر  پوش است

تو   کمال    هر    دو   را    در  این جهان

به   خاطر تو دلم با درد و الم همدوش است

 

 

ساختم   با هر   نتش   رقصیده ام

 

دور   می شد لیک   من چسبیده ام

خسته   شد    این   دل بی ازار من

صد  طلاق از   هر صفاتش دیده ام

 

 

نمی گیرد   جلوی   خشم طوفان

نمی خوابد      اسیر جان جانان

چو رودی  تو  به دریا می زداید

بلرزد   قلبم از   دیدت چه پنهان

 

 

هزار بار گفته ام انا احبک

و لا یوجد فی قلبی  سواک

زدوری تو نالیده ام  بارها

روحی و ما املکه تهواک

 

 

بخشکد تاج و برگ هر حسودی

چراغ   سبز   خوبیها  تو بودی

 

 

تو دل بستی و با دل کندی از ما

تو سنگی   پرت کردی یافتی ما

ولی راستش بگو با من چگونه

بکندی    یا ببستی  ریسمان را

 

 

اگر    باشی   دمم   دنیا نباشد

که بی تو سرور و زیور نباشد

جسد   بی جان  مانم در نبودت

خوشیها  پر زنند  بویت  نباشد

 

 

هزار بار چو پروانه به دورت می دویدم

یک   بار برخ روی به این  ازرده خاطر

 

 

فاطمه   را فاطمه  گوید رسول

در   نبود   مرتضی  ماند بتول

زیر     گرمای   درخش   افتاب

طالب   جاه و بهشتی را نه پول

 

 

معلم    سرور   ازادگان    است

معلم    دیدبان     عاشقان است

چو بهروزی نباشد  دیده ها کور

مبارک باد روزت  ارمان   است

 

 

شبی در خواب دیدم روی ماهش

اسیر   زلف  و گیسوی سیاهش

دلم   نابود   شد   از   دوری او

توانم   نیست تا گویم    جوابش

 

 

بیشتر  این   فاصله  ها از شماست

بردن   جان   از دلم این از بلاست

کار   پیدا  کردنت  جوید      طلاق

مسکنش دادن غریب بوسه هاست

 

بشکست    ان   کوزه ای     را که  کوزه ساز

بنشست    با   افسردگی   در   جوارش     باز

گفتا    ای   دلا   قلبم    چو  تو   شد    مفلوک

گفتا   این   از رس   توست نه از بخت و جهاز

 

 

پیش   یاران    گریه  کردن جنت   است

نزد   میشان   خنده  کردن ثروت   است

عاشقی   گر     طمعی   باشد   در   ان

عشق   پوچ  است  و نهایت محنت است

 

 

عمری بگذشت و فرسوده شدیم

خورشید   برفت  و اواره شدیم

جامه ی  حجبم درید از وعده ها

وقتش   نرسیده ؟ دیوانه  شدیم

 

 

 

 

در این روز   سعید   عید الله

مرا در خلوتی تنها     سپردند

نه فرزندی کنارم شد نه همدم

کجا رفتند و    تنهایم   نمودند

دلم لبریز گشت از دست یاران

زمان و حاسدان از من ربودند

خدایا کس ندارم جز به   فریاد

هزاران  قصه و شعری سرودند

تویی دارم و    گویم   التماست

بکن این روح تا خاکش فزودند

شنیدم  بی وفایی در میان نیست

ولیکن   جز  وفاداران   نبودند

 

 

از درد  یاران  گریه کردن  عار نیست

از دست جلاد سیلی خوردن زار نیست

زاران   باشد   که   تکراری     شود

دل   بریزد   خون  جهد  اوار   نیست

 

 

من  یه مخلوق   لطف ان خدای

من  امین روزگار وان   صفای

سعی  کردم  تا  بسازم    جنتی

تا  مصفا  میشود  باغ ان همای

 

ناشنیده    وارد    باغ    تو  گشتم

گل   ندیده    توی   گلزارت نشستم

یافتم   مقصو  د دل از    چهره ات

نی بزن من که دیگه غرق تو مستم