غرش کرخه و کارون

‌ این وبلاگ حاوی فعالیت های ادبی و تحقیقی و داستانی به زبان فارسی و عربی از تالیف شاعر جاسم ثعلبی حسانی می باشد.استفاده از منابع این سایت با ذکر منبع و نام شاعر بلا مانع هست .

قدرت افرینش خدا
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:۱٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

 

خدا آفرید   و  بسازد   عجیب

زکوه  و زدریا و  اُنس   غریب

 

زمین و فلک   آسمان هفت   رنگ

ستاره و خورشید و  نظم  قشنگ

 

بچرخند   بر محوری جای   جای

حقیقت ستاینده ی  این   خدای

 

چو پیماید آن دشت سیر   و   سلوک

پدیدار    گردد    صفات       ملوک 

                     از آن کلبه اسرار    شمعی    فروز                        

بیفروزد    آن کلبه   را شب و   روز

 

توانا      فروزد  فروغ    ظفر

بیفروخت  ما دام پاینده دهر

 

به  مهرش شب و روز    بیداد   کرد

شبی   روی  خاموش   سرداد کرد

بتازید   روز   روان    خوش  بکار

تمام خلایق چو طعمه  به    زار

 

که وی از در کلبه ای   در گشود

چو درب فضیلت از آن   رزق    بود

 

بکارید در   دل    خدای         وحید

شریکی    درون    حکمتش  ناپدید

 

که وی خالق از مهر هر کس به  دور

ندارد       زشوق    حکومت  به  زور

 

بپنداشت   مرسل   صد و بیست هزار

اولو     العزم     مکتب نشانی   قرار

 

نماینده ی   عزم او    در   زمین

امامان و   خاتم   پیامبر  ز  دین

 

هدایت    کنند   این بشر   سوی    نور

به گیتی به هستی به    وامانده   دور

 

بغرید صوت       ندای    معین

که   قران   فرایند آن  در زمین

 

بخوان   یاد کن یار   مستضعفان

به دینار و درهم کمک کن جهان

 

جهان    یتیم        آنقدر   شاد     و گنگ

تو  گوشه نشینی تو  صلح و چه جنگ

 

یتیم      زمان   خلقت   این      خدای

صفات خلایق    در   آن     دل    نمای

 

تو گفتی        مسلمانی و    کو     زکات

دل    سنگ     باشی   و   هیچت   صلات

 

عجب قدرتی از    خودت       می دهی

خطا    از  من  و  توست  کو   جا   روی

 

تو انسان و رحمت تو دل   بار دار

چو دیدی   فقیری    کند   قار قار

 

در آن عقل مختار باید    شتافت

به    آنقدر   تکوین  باید  نباخت

 

چنان گر ببندی دری   از   رهی

در   دیگری   باز  گردد    زری

 

نه گنج و نه ثروت نه ملک و نه جان

نه میخانه و ریش وگوهر    نشان

 

                    نه مولود و زن   جامه ی  استان                      

 نه     باغ    و نه  دینار و نام نهان

 

همه دست سردار و ملک    انیس

چه در کوه باشی چه دریای   خیس

 

پلیدی   بس از زندگانی کجاست

تو حیوان  ناطق  کجی  نارواست

 

حلال و حرام این ازل را     بجای

بدامان   رحمت   معیشت   زدای

 

تو کاخ     زری مقدمت جنت است

فقیر سیه پوش بسی رفعت است

 

                     نباید    بنازی       به دار         و  ندار                      

 تو مخلوق هستی و   مرکب     سوار

 

در آن   رشو و     تزویر هر گز  نبود

صراطی مسیرش چو دشتی   کبود

 

تورا کیستی در زمین     سردری

نبی نوح  باشی تو جان می دهی

 

سکونت به جایی نخواهد رسید

اگر   ملک گوید نهی  اسم   بید

 

                     چو مویی زتار عمل    ماند   ماند                   

  نه کم بار گردد نه   خیلی   زیاد

 

                          امامان    و اخیار   در    جنت  اند                    

 اگر پاک گشتی    کتابت     دهند

 

               تو را جای     سکنت نداری در آن                     

 ندای   الهی     رسد       پاسبان

 

                 عجایب    جهان   قدرت   پادشاه                      

بیفکن نگر   چشم   در   بارگاه

 

                  زمین و درختان و    کوه  و    دیار                

    همه خلقت رحمت        این     نگار

 

                      تو از ثروت و علم    وفنت  بساز                    

  دل کودک      غم    دریده      بناز

 

چو آموختی یاد     مسکین  باش

حریص   علوم جهان    بین   باش

 

                    خدا آفرید      و تو  ر ا یاد داد                     

  هزار  آرزو  کرده ای   باز  داد

 

                      بدان   اول و    آخر   حکمتش                        

  بماند   همان  علم    در   ملتش

 

چو دانا نیاموخت علمش به یاد

در آن جنت خویش   ملکش نداد

 

بیفروز  شمع    خدا   یاوری

خدا یار مسکین و پنهان   زری

 

توکل به دار خلافت   بس   است

کمر خم کنی پیش   آن ناکس  است

 

                       تو را روح داده و عقل  و شعور                       

   تو را    جان     داده  ودنیای نور

 

                       مطیع اوامر تو   را باک نیست                      

   ستمگر به تعظیم تو  ساز   نیست

 

چو بینی ضعیفان و حق   رفتگان

شکنجه به زندان   کفر    زمان

 

تو انسان یا بت پرست     جهان

الم تا کجا   یافتی    پس   بدان

 

نحافت خلافت  رهابت   بس است

امامت سلامت    خدایت    پرست