غرش کرخه و کارون

‌ این وبلاگ حاوی فعالیت های ادبی و تحقیقی و داستانی به زبان فارسی و عربی از تالیف شاعر جاسم ثعلبی حسانی می باشد.استفاده از منابع این سایت با ذکر منبع و نام شاعر بلا مانع هست .

مرگ دهن سوز
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٠:۱٦ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٧ آبان ۱۳٩٠
 

 

                         

 

                       عشق یک بازیچه ی هر  آدمی  است

 

آزاد   باشد   یا اسیر   زندگی   است

 

هر  که    گوید  عاشقی    بودن   تباه

 

جان  بسپارد  به  گور  بردگی  است

 

***

 

عشق اگر طعمه شودماری   شود

 

سوی  هر دلبری  بیماری   شود

 

گیج می شد هر که بیند ذات آن

 

در  طبیعت  مردم   آزاری   شود

 

***

 

بنگر  ای آدم  به عشقت تا بدان

 

می زداید اشک و سوزت با زمان

 

قلب  بی عاشق   ندیدم   تا کنون

 

زندگی شیرین و دردش  جاودان

 

***

 

عشق دیواری است  معشوقش  زمین

 

عشق زندانی   است  مطلوبش  رهین

 

سوختند   چندین   عاشق   در  رهش

 

خاک  وخاکستر  شدن در راه  دین

 

***

 

عاشق و معشوق  شده  درد   زمان

 

دل به دل گشته در این قصه رمان

 

کاشت   عشقش  آدم  و  حوا بهشت

 

تا  بماند  یاد   بودی   در     جهان

 

***

 

عاشقی   دردی   است   بی درمان را

 

عاشقی    مهری   است  بی سامان را

 

هیچ کس بر عشق ما اشکش نریخت

 

هر  که   با ما  بوده  شد    طوفان  را

 

***

 

هر که  خواهد عشق را رسوا کند

 

با جلوه های مختلف   پروا   کند

 

تا زمین و آسمان در گردش است

 

خوا ر  می ماند  و   بلوا   می کند.

 

***

 

کاشتی   حرف   دلت  در خرمنم

 

دوختی   خار   گلت    در بسترم

 

هر طرف خیزم بزد نیشش به دل

 

جویباری  جاری  گشته  از    تنم

 

***

 

عشق و شادی در دلم از جود توست

 

منقلب شد این حزین از بود توست

 

تار   می بینم   و یا    خوابم    هنوز

 

غرق  در سوزش  شدم  ازدود  توست

 

***

 

کاشتم   خواب   زمانه   تا  سحر

 

غنچه ای رویید و پرسید این نظر

 

می شود عاشق نخوابد شب وروز

 

تا  گلستانش  شود  دور  از  خطر

 

***

 

بپرس ا ز دل چرا جامش شکسته

 

شراب   عاشقی  مستش  نکرده؟

 

برو  آبی  بزن  تا  به   شود   جان

 

چرا   از  زندگانی  خیلی    خسته

 

***

 

یه  کوه  انباشتم  از  درد یارم

 

کمر خم کرده ام سنگینه بارم

 

اگر صد تُن غمی از آن  ببینم

 

دلم شاد است و شادابی بکارم

 

***

 

این  همه  شاعر چرا شیدا نبود

 

این  همه  ناظر  چرا  پیدا  نبود

 

دور دنیا گشته ام نزدیک و دور

 

شاعر  و   ناظر  نا شیدا    نبود

 

***

 

با  سحر  گویم  سخن تا بشنوی

 

آتش   شعرم  بسوزد  هر   غمی

 

شعله زد از قلب من آتش فشان

 

سوخت نمام و حسود از هر دمی

 

***

 

مرگ نهان اگر مرد است بیاید  در آغوشم

 

تا     در   آغوشش     سپارم   خاطراتم    را

 

زمانی که جسد گرم است و بیند کفن پوشم

 

تا   دهن   سوزش  کنم    آن    معظلاتم  را