غرش کرخه و کارون

‌ این وبلاگ حاوی فعالیت های ادبی و تحقیقی و داستانی به زبان فارسی و عربی از تالیف شاعر جاسم ثعلبی حسانی می باشد.استفاده از منابع این سایت با ذکر منبع و نام شاعر بلا مانع هست .

وداع گل از بلبل
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:٤۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠
 

 

اشک شوق من به روزی فتاد

دو غنچه ی گلدان در ابش نهاد

 

ان ایام را به خاطرم    تا حال

دو پرواز در   جا بدون     زوال

 

بدو گفته ام     شرط حب و وفا

که بسپرده ام این امانت به جا

 

گل از بلبلان    داردش اینچنین

چه در اسمان و چه روی زمین

 

شده بلبلی نوک می زد گلی

گل از رنج زد بی صدا سنبلی

 

که این طرز رفتار نیکش بد است

من و بلبل واین کراهت بد است

 

پذیرفت بلبل   زد اوا     چنان

صدای غریبش به  جویندگان

 

بماند که  این    راز     زیر   زمین

چنان دودش امد نهیبش چو مین

 

چو تصمیم   بگرفته گل یک زمان

بزد ساقه ی خویش اتش فشان

 

نمی داد مهرش به      هر    بلبلی

نمی خواست بویش به هر سنبلی

 

گل و باغ    ماند     تمیز و قشنگ

چو انداخت از خود خروس و پلنگ

 

خدا   را تشکر    کنی همکنون

نزد تیز نوکش به ساقت درون

 

نپوسید   ان غنچه از نیش را

خدایت چو بخشید ان میش را

 

حیات گلستان بماند از این

فراغ عزیزان غم شاکرین

 

خدا افریده است همچون گلی

نپندار    هر کس    رسد بلبلی

 

چو نیشت زده مار کبری به روی

و از شیره ات خورد  زیبنده روی

 

 

به دل را مگیر فیلم بگذشته است

شراکت   نحافت    خیانت بد است

 

به قولی که دادی زدی در هدف

پشیمانی    از فعل  ان بی طرف

 

دل و روی و جاهت بماند سفید

که ان کور   دل در   جهنم جهید

 

تو بیدار باش و سموح و ادیب

خدا را دعا کن    بدور از فریب

 

تو خوشحال و شاداب در باغ را

تو مختار و      بلبل شود زاغ را

 

تو ازاده و    قلب    پاکت   نخست

به راهی که رفته هدف را نجست

 

 

ندانسته ای    بلبلت    پر   زده

سیه روی گشته و سر هم زده

 

نپندار   روز    حیاتت      همین

اگر مانده ای روز مرگت چنین

 

که جاسم همان ماند ان گل نهان

درون    گلستان    و  کل    جهان

 

همه   بلبلان   حسرت   دید را

ولی دیگر ان گل نهی بید    را

 

خداحافظ ای یار بی دین و جاه

برو نور زد حق من همچو ماه

 

اشاره خیانت رفاقت   بد است

به رویم زمانی علامت بد است

 

زدم مهر باطل به این عشق را

نهم سنگ صبرم بدان فسق را

 

 

 

 


 
 
روزگارو شیر
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:۳٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠
 

 

می نویسم یادبودی از  زمان

تا بماند    یادگاری   از   جهان

   

رفت سروی    زیر    تیر روزگار

سایه اش مفقود در فصل بهار

 

می سراید بلبلم درشاخه ها

قصه های   نو به زیر پرده ها

 

ماندم چون کشتی ودریای غم

روی دریا ماندم   همچون صنم

 

دور کشتی حمله کرد وال ونهنگ

باک دارم    زارشد   چوب و تفنگ

 

گاه در کشتی و گاهی در اطراف

گاه در سر  میزد و گاهی به ناف

 

ای   نهنگ   وحشت اور تا کجا

دور تا دورم چه میگردی به جا

 

گفت محوت می کنم از این دیار

یا  بمانم   یا   شوم    گرد وغبار

 

یا هدف گیرم این مرکب ر  تیر را

یا به لفظ   زشت گویم شیر را

 

شیررا   در    مدتی   روبه      شود

از درد و ناله لحظه ای شیون شود

 

وال گفت ای دوست بردار این خطا

روزی    تو از   همان    ای       ناقلا

 

ماندم    در کشتیم   ناگه رسید

با عیال و دوستانش سر رسید

 

کوفتند    ان درب    تا امد   صدا

با چماق وچوب ودادش شد بلا

 

در اطرافم جمع شد هر خلقتی

هر کسی   گوید  نظر از بدعتی

 

بدعتی نو در اطرافش سوختند

طوطی خوش در صدا بفروختند

 

عاقبت بفروختم ان     مسکنی

زیر سروی    ماندم چون میهنی

 

تا      در اینده   خدا   داند   چه شد

یا چه خواهد شد و خواهد هم بشد

 

با زرنگی امد ان شیطان  را

شعله ای زد زیر بار غله   را

 

با  متانت   امد   و شد   بی    طرف

حمله ور شد به وطن ان بی شرف

 

در بیندازم   زهر چه در خراب

تا بفهمد شیر ابش در سراب

 

این نوشتم یادبودی از زمان

تا بدانی    زندگی جوید امان

 

 

 


 
 
خواب
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:۳۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠
 

 

شبی  در خواب آمد سیل برفتم من  به   زیر موج

چه موجی سخت و گردابی بیاشامد گهی ان فوج

 

 

در این لحظه خطر در پیش دارم همچو مردار است

ولی  آن  رحمت  قدار  در  پیشم  شده  غار است

 

 

در ان خواب خزان دیدم که دشمن سخت  می تازد

ولی   با     زور   ایمانم      در   اینده   گهی     بازد

 

 

همان حالت شدم  بیدار به  اطرافم  نظر  کردم

ولی از حالت خوابی ندیدم  هیچ   چون  مستم

 

 

زهی از خود بگفتم    من بدین خواب از کجا امد

به  تعبیرش  شدم  مشغول  تا صبح  سپید  امد

 

 

گهی نالان گهی خندان می جویم   سراغش را

چه خواب وحشتی دیدم به تفسیرش جهانی را

 

 

سایه ای دیدم که درویشی بیامد در  در  کنار

بدو   گفتم  ای خبیر  بیداد  کردم   در     مزار

 

 

گفتمش   ای  پیر  دانا ای  مخبر  اسرار  من

غم  و  قصه  شد  نصیبم  ای  یاور  افکار  من

 

 

چه کنم با این جهانی  که  شده  جور  و   جفا

عشق  حق  تا کی  بجویم  یافتم  خوابی   رها

 

 

گفت  بیزاری نکن  ای  جاسم شیرین   زبان

شاد و  خندان  باش  یارا  هیچ  ماند در  جهان

 

 

گر خدایی  باشد     و تو  عابد   و  مخلوق    او

نیستی غیر از  عمل  تقوای  حق  ایمان  به او

 

 

 

تا  به  خود  اندیشه  کردم  یافتم    پنهان  شده

جستجو  کردم  بدیدم  پیر  من  بی  جان    شده

 

 


 
 
بنی آدم
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:٢٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠
 

 

بنی آدم در این خلقت عجب رسم بدی دارند

همه هر گز ولی عده کریم و مومنی    دارند

 

 

نمی زد دست بر شمشیر تا حق   آید    و  محتوم

گریز از دشمنان هر گز عجب این    جلوه ای دارند

 

 

به عیش دیگران ننگر که ننگ است و طمع ‍بیدا

به روی مهربان حاشا که این    تک داوری دارند

 

 

 

دریغ از درد بی درمان   گناه است و نمی     بوسد

همان رفتن به موعد     را حکیم     و حاکمی دارد

 

 

 

ببوش آن چشم بد آزارکه از   تیرش   غمی    جوشد

غم از باغ غمستان    را که تا کی     عبرتی     دارد

 

 

 

من از رحمت نهی یادم  اللهی   من    گریبانم

همین حسرت دیداری خدایا    شربتی     دارد

 

 

 

بگیر این روح از  دامن این    جسم   معذب را

که میترسم به فردایی فزون    آید شری دارد

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 
 
ناله ی همسایگان
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:۱۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠
 

 

زدرد     من   همه      همسایگانم

فغان     برداشتند     از     کردگانم

  

         همه گویند از این ناله    بیا   سای          

 دل ما سوختی   بر ما    ببخشای

 

بگیتی عاشقان  بسیار      دیدیم

نه چون تو مستمندی  زار دیدیم

 

مرا بگذشت ان بت روی     جانان

چو اتش را به خرمن زد   شبانان

 

عجب تنها رهید و  جست    یاری

جفا کردن   چو   داند   افتخاری

 

نه بس بود انکه از پیشم سفر کرد

چو دانی   در سفر    یار  دگر  کرد

 

         نگارا     من      زدلتنگی       چنانم        

 گلی می کاشتی  و   بستم   زبانم

 

چو دانی مادری گم کرده    فرزند

زغم   بر دل    رسد   کوه   دماوند

 

          بچندین   از تو    دیدم رنج   و   ازار      

 ننالیدم  که  هر گز    پیش      کفار

 

بترس از    ان      قضای    اسمانی

به   هم      کوبید    کاخ    دیدبانی

 

          ترا     بی    من    مبادا     شادمانی       

  مرا     بی    تو        مباد   ا زندگانی

 

             چنان    جان    هزاران    نوح    دارم          

  تو    محبوب منی تا  جان    سپارم

 

 

 


 
 
ناله شاعر از دنیا
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:٠۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠
 

جهانا     من     زتو   ببرید خواهم

فریب    تو   دگر    نشنید   خواهم

 

چو  مدت    با    دگر  کس  آزمودم

زدل     زنگار     مهر    تو      زدودم

 

تو را با جان ما گویی چه جنگی است

تو را از بخت ما گویی چه ننگی  است

 

نه ما  گفتیم  مارا      میهمان   کن

پس آنگه دل چنان بر ما گران  کن

 

کنی ما را  همی    دو   روز   مهمان

پس آنگه جان  ما   خواهی      بتاوان

 

چو خواهی بی گناه از ما چه خواهی

که ریزی خون ما     بر       بی گناهی

 

تو را  گر  هست   گوهر   روشنایی

چرا   در   کار      تاریکی        نمایی

 

چرا    چون   آسیای   گرد   گردی

بیاکنده   به   باد    و   آب   سردی

 

تو  را  گر   جاودان   بینم    همینی

همین چرخی همین آب  و  زمینی

 

همین کوهی   همین  دریا  و   بیشه

همین   زشتی   کار   تو       همیشه

 

همه   مخلوق  خوی   تو     بدانند

تو را جز سفله و   ناکس    بخوانند

 

خداوندا   تو    را      دارم   نهانه

بهر   حاجت  تو  را  خوانم  روانه

 

کجایی دهر  نمی   پوسم   کجایی

چه ها کردم چو  دیدم   بی وفایی

 

نمی ارزد   سریر   زندگی     را

ببازم دین   و   دنیایم     زهی را

 

چو بهتر   دور  شو  از  زندگانم

خودم  دانم  چه  پند از  مردگانم

 

 

 


 
 
سنین عمر
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٢:٤۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠
 

 

در سنین عمر پدیده ای شگفت دیدم

از طنین دل جریده ای سرشت خریدم

 

گردباد به هر سو    چرانید     روح   را

گاه زمینم و   گاه به    اسمان   پریدم

 

به رگبار       کشانید      زمانه    دلم   را

هر سو که گرفتار    می شوم   جهیدم

 

مزه ی تلخی     نوش      کردم   به  شیرین

گو چه تقدیر است ولی   به کراهت  چشیدم

 

در گذشت زمان صاعقه ها    افزون  شد

روز و   شب    در غربت   تنهایی   رهیدم

 

وفا    ندیدم    از زمان    گویند  اهل جفا

خوانده ام  در نهان  ولی عالم    نطلبیدم

 

با    تملق   و چپاول    و دست   بوسیدن

با کذب     و    تزویر   مقامی    نخریدم

 

نبوسیم دست جباری وپست  پرستی

به غیر حق    بدان    عابدی   نپرستیدم

 

به کجا روم اسوده شود دل و   جان  را

ای خالق هستی بگو   که   سالها دویدم

 

در این    دولت    وشهر   پر اشوب   غم

زهر     طرف    هدفم    گرفتند   خزیدم

 

دستم   به دست الله  که او ناجی است

زهیچ جا نرفتم می سازم    تازه   امیدم

 

این   خلق محتاج و تشنه     تعلم   است

گر من نباشم چه کسی تیر خورده نویدم

 

در معاشرت گرگها بسی   زخم  خورده ام

به هر نیش که زدند    کتابی   را  دریدم

 

تا کنون   هشت وسی بگذشت در تمام

بادم در کویر گشت و در  دشتی  نوزیدم

 

به انتظار  فرج ورسیدن به کمال   حق

در جبهه و مزار کربلا و   نجف برسیدم

 

عمری که باقی است خدایا گذر بخیر

این عمر با مذلت    و    زندان  نجویدم


 
 
داروی مشکل گشا
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٢:۳٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠
 

 

مرکبی شکست که دیگر رهرو انم نیست

مسکنی بجست که  دیگر دیدبانم  نیست

 

 

بخوسبید در پناه مرگ و زندگی به ستار

ندا در   رسید که بازیچه ان مزارم نیست

 

 

دیر زمانی  بگذشت    که از وی بی خبرم

آن تابلوی نقش در بسته پناهم    نیست

 

 

عقلم به جایی رسید که از دیدگان   من

خون   وداع چو رودی و بادبانم    نیست

 

 

به دریای     بیکران لطف   حق و     انتظار

به جایی رسید که تحفه ی مزاجم نیست

 

 

دوران از سر گذشته ی کودکی سر فراز

یاد می ارم   که داروی چند دردم نیست

 

 

چه کنم از بهر چه در این جهان ماندم    غریق

کشتی   عمرم شکسته    جواب زارم نیست

 

 

سفری     دور   و     دراز    در زمانه      پیمودم

سال به سالی است که عضو این دیارم نیست

 

 

برسید     عمر   سپیده  گشت   چهره ام

کجایید    ملائک   در  سفرم  جایی نیست

 

 

بختم  به  شکرانه ی  مظهر  این     امید

کوست داروی   مشکل   گشایم  نیست


 
 
یادواره ی جوانی
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٢:٢٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠
 

منم حیران از   این   دنیای     گسترده

دلم لبریز از این     غمهای   سر گشته

 

جوانم من چو پیری معظم است ای ماه

جوانی     تا     بکی   ای      ماه    تابنده

 

کنم      زاری    لعاب   سالهایم    را

سپر کردم ایام   خوب  و   جوشنده

 

مسیری خوش    در  ان   ایام   اغازم

چه حسرت در دلم محشورو پوشنده

 

غریو    کودکانه    را         چو      تصویری

به دیدن عادتی دارم و لیکن زهر کوشنده

 

جوانم    من     جوانی      را      د گر     باری

که ریش از عار این دنیا سپیدی را  طلب کرده

 

به        سن   و   سال   من   بنگر

چو ماه تازه را  نیمی  شفق  برده

 

من    از دنیا      رفیقی      خواستم         یارا

به جز ان گل سرخ امد چو تمساحی  بگرینده

 

و لیکن گل       صفایی   دارد   اندر  من

منم محزون    و   تا کی   وقت   گرینده

 

بساز ای  گل  به   اخر   می رسد   انهم

که این  دنیای     فانی   پوچ    وپوچنده

 

من و تو هم در   این   دنیا   ظفر   یابیم

که   این   نمام  تاکی   دیو  و     دیونده

 

ما خار گلستان را به دشمن سوزنی داریم

تا   کام    مروت   را   به روی ارد چو  زیبنده

 

بساز   ای دوست با این  درد  واین  ایمان

چو جاسم  باش   خورشیدی   درخشنده

 

گلستان    عجایب   دیده ام   در      روز

ببویم   من    از  این    ریحان    طوفنده

 


 
 
گل ثعلب
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۸:۳٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٧ آبان ۱۳٩٠
 

 

در خواب غفلت خفته ام دیده ی آن شب پر عزاست

از بلبلن پرسیده ام آن  شهر      پروازان    کجاست

 

غمگینم و شیشه      دلم   بشکست   خرسندی   نشد

با این     دل بشکسته   را   جشن   شقایق   در جداست

 

بلبل صدا    زد  دوستان   پروانه و    شمع و      گلی

مجلس صفا شد محفلش در  گرد    نادیدنی   هاست

 

پروانه  گفت در باغ    من    آبی   چو    نقره    دیده ام

ای سائل مسکین ما   دستی    دعا کن  از    خداست

 

من عاجزم سوخته    دلم پر   زد و   با   آهی   گفت

از بلبل   و گلها بپرس  بلبل که شاید خوش  صداست

 

گل گفت من در مزرعه همچین اوصافی جسته ام

بی رحم زارغ یافتم با داس صد گل    چیده   است

 

هر گز نرو ای سوخته دل غمگین  ماندن بهتر است

وز حرفهایم کج روی دوری تو هم   مشکل   است

 

این گفت و گل پژمرده   شد بلبل صدا زد  خورشید

خورشید تا کی خفته ای انگار شب   بگذشته است

 

خورشید  از جایش    دمید   وگفت   ای   امید وار

من تو را با خود می برم ای غنچه ی گلذار هاست

 

آنجا    برو    نا   دیده   ای  از     مردم     جلاد        را

جلاد هم کور خوانده است مسکن گرفتم    سالهاست

 

ای قاصدک خورشید من دوستی چو من در زار است

تنها بمانم وحشت است    تا او   نگوید    بی وفاست

 

عشق عطوفت کاشته در ذات  من     معجون   شده

خون  چکیده از دلم     سیراب    گشته     خارهاست

 

خاری که در گلزار او از اشک  من     پوشد   غلاف

محفوظ ماند از خطر   چون   نیشک    زنبورهاست

 

آن اشک شوری را که من  جوشانده  ام خالص  شده

آبراه این جریانها   سیراب کر د  این     شهر هاست

 

روح از تنت      بگرفته ام     در خاک   جای  تو   حزین

تا بینم آن  گل     کی کند   رویید در  آن  قبر هاست

 

سری جنباند با ذوقی چو      شیری  جست  بر طعمه

اذان   صبح چون موج به    ساحل گشت   بیدارهاست

 

من تو را با خود    می برم  تا کی  توانیم   رفته ایم

آن رفتن بی خبری    چون   عالمی  در  خواب است

 

ثعلب  بکاری   در   وطن  این       غنچه ی   کمیاب را

شب چون گذشت و   تا سپید     صبح آوردی     نشان

 

هیچ ا ز     گل    کاری    و  ثعلب   در    افریقا را


 
 
دوری از زشتی ها
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۸:۳۳ ‎ب.ظ روز شنبه ٧ آبان ۱۳٩٠
 

 

پا کشیدن از لحاف   خویش خیلی نارواست

موش دارد میشنود در خلوت   دیوارهاست

 

غارها      کنده در آن         بدبخت بی چون و چرا

با و باران دشمنست  چونکه   رفیق    غازهاست

 

آن چه کس می آید    و ساده      زبان   در نظرم

دوستی با آن محال است و طرف در زار   هاست

 

می پسندم     صحبتت    یاران من برگ    و قلم

درد ما درمان نگردد چون مورچگان تخته هاست

 

مورچه    افزاید    و تخته  کم بپوسد جان را

جان پوسیدن دلها کی شود   در  مانهاست

 

هم عقیده هم   نظر همیار و همکار عزیز

باد رگبار نی وزد بالون دل در   غارهاست

 

ما همه   تشنه  دلیم و آب ساقی در قریب

جربه از آب مصفا کاسه اش  مردارهاست

 

ای حزین   طولانی    کردن     رشته ی     باروت را

ممکن است آتش بگیرد خشک گردد  چشمه هاست

 

هشیار باش وزیرک  و    از دست  دلال قرین

می کشد رشته سخن با کثرت  الفاظهاست

 


 
 
تحمل مشکلات
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۸:٢٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٧ آبان ۱۳٩٠
 

 

نباید    تو دلی    داری     چو مهتاب    جوانی  را

و یا در نخل و خارستان چو گل گم گشته ای انجا

 

و یا چون بیضه ی مرغان عشیر سنگ وسنگستان

تحمل   صبر و     ایمانت      ندارد  وزن  مشکل   را

 

زمانه چون پرند ای گل بماند   در   قفس   زندان

اگر   پرها شکست    و پا  بماند  جان   بگیرد  را

 

امان از درد این دنیا به    عمق  بحر  الم   دیدم

دل شاعر   چو دریاچه  خورد غم در  تماشا  را

 

به پای عاقلان بنشین     بیاموز  انچه     نادانی

به بی    عقلان   مده  فرصت اگر گیرد   توانا  را

 

چو قسمت حاصلت گردد بپوش ان عیب محکم کن

اگر فرصت  دهی انوقت  که شیطان شادمانی را

 

تو با یک لنگه با دنیا صراع خود که بی حاصل

اگر با شمع   و پروانه چو افضل کامیابی    را

 

وصیت دارمت ای دوست نده ارزش به نمامان

که اینان مانده ی ته دیگ و ولگرد و شبح پیدا

 


 
 
یادواره
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٥:٠٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٧ آبان ۱۳٩٠
 

                                           

                                        

 

به خون چکیده بر خاکی قبرت که تا به افق خونین کشیده است.

 

به اشک شوری که قلبم را می سوزاند و بر خاکی قبرت چکیده

 تا دریای جنوب کشیده شده می نگرم

به یاد می آورم.

خنده هایت را که جز خنده بر لبت چیزی ندیدم

به یاد می آورم .

 

گرمی قلبت راکه گرمی خورشیدرا داشت

وبازبه افق می نگرم .

 

وبه سرخی آن یا سرخی چشمهایی که سویت خیره مانده

باز جویم .

وباز گویم که در نبودت زندگی هنوزش در پرتو

خورشید است.

هنوزکوهستان خاموش است.

هنوز شبدرها می رویند.

 

هنوز طلایه گندمها با نسیم موج می زند

 

 


 
 
سرود عیدت مبارک ای معلم
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٢:٥۳ ‎ب.ظ روز شنبه ٧ آبان ۱۳٩٠
 

 

من میروم (2)

به سوی غنجه هایی که تازه دمیده (تازه دمیده)2

گل بچینم از غنچه ای کسی نچیده (کسی نچیده)2

به تو ای یار با وفایم (2)

هدیه دهم آموزگارم(2)

به سرخی خون عزیزانی که رفتند .

آن غافله رفته سفر ما را نبردند (ما را نبردند)2

چرا نبردن(3)

در جبهه های ای وطن از جان گذشتند (از جان گذشتند)2

با دشمن اسلام و دین پیکار کردند (پیکار کردند)2

جای غریبان .جشن عزیزان باشد مبارک(باشد مبارک)2

ای خسته ای ای مهربان آموزگارم (آموزگارم)2

آن چهره ی خندان تو در دل بکارم . در دل بکارم .(آموزگارم)3

تو بودی آن گشته وطن پاکیزه از ظلم (پاکیزه از ظلم)2

خورشید شدی نورانی گشتی راه مظلوم (تو راه مظلوم)2

عمرت نکاهد .قدرت فزاید .

تو که ای یار با وفایم .تو که ای دوست مهربانم .

غنچه ی گلها را بگیر ای مهربانم .

آموزگارم . عیدت مبارک (عیدت مبارک)2

 


 
 
زمستان بود که آمدی
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:۱٦ ‎ق.ظ روز شنبه ٧ آبان ۱۳٩٠
 

 

به تن لخت درختهایمان تو برگ تازه بخشیدی.

 

آن روز که تو آمدی قلبها را به تو ارمغان دادیم .

 

قلبها پر از عشق به تو و راهت بود.

 

و این روز غروب و سردی . زمستان و باران را.

 

در این گرمای بهار آوردی . و رفتی .

 

با رفتنت قلبهایمان را تبر زدی .

 

ای روح بزرگ جایت در بین ما خالیست .

 

کجا می توان چون تو پیدا کنم.

ای امید.

ای گرمی دهنده .

ای استوار.

ای مسکن قلبها.

ای روح بزرگ.

 

زمستان بود که آمدی.

گشتی و از ما چه خبر .  پرسیدی و دادی نظر.   حیف است که جانم در سفر.

در کوی گل گردد خطر.   ای روح بزرگ دل ها به چه امیدی منتظری.

در عزا گشته دلم خاک صفا می طلبد .

ولی بهار امروز ما چون مرغ پر شکسته ذلیل است .

باید انتظار کشید . باید حرف زد .ای منادی در هر جا من هستم.

درخشش برق من زمینی را پاک خواهد ساخت.

اما با تو ای حزین  ای یاور  ایستادگی کن     در برابر بادهای وحشتناک

در جنگلهای سردسیر قطبی چون منی باشی  من کمکت می کنم.

من به انتظار شنیدن فریاد رسای تو هستم من تو را در آغوش گرمم پناه می دهم.

من قلبهای مخلصانه ی معصوم را در بهاران شکوفه باران خواهم کرد.

در هر جا که ندای مظلومی چون دیو شتافته و چون ابر باران زا همه جا را احاطه

می کنم .

روزها بگذشت لیکن دل تهی از دید تو        

 جان جانان گر نبود بی تو که ما بیخبریم

تویی الفاظ مودت در دلم    محشوری        

  گر نباشی این دل مسکین و من بی ظفریم

در لانه ی مسکین من دریا شد از    اشک انتظار              

 تا کی بماند اطلسی امواج  خونین  غبار

بیا مرا اغشته کن   هر چند   مشکل   بود  کار          

 لیکن دلم بشکسته شد اعضای تن گرد مزار

 

 


 
 
خواب عاشق
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:۱۱ ‎ق.ظ روز شنبه ٧ آبان ۱۳٩٠
 

 

زوقت خواب نالم همچو  خسرو

به شیرین دل سپرده در جوانی

 

چرا هجرت در این ایام   شادی

منم سرور    ولی  تو   ناتوانی

 

نشد عشق و محبت بی تو امروز

شدم درویشی کارم نوحه خوانی

 

عجب رسمی شده امروز و فردا

ولی در   قبل  مشکل  شادمانی

 

اگر در گور خوابم  گویمت  من

که با دست کفن  لرزم  جهانی

 

چنان سید بسی باشد ز مخلوق

چرا  دلدار        ببریده  ز  عامی


 
 
بی وفایی
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۸:۱٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٧ آبان ۱۳٩٠
 

سوخت شمعی را که روشن کرده ام در راه تو

دیدگانم     تار        گشت       از  انتظار  دید   تو

 

دوست را گفتند هر کس پی نهد  در  انتظار

سبز شد    اطراف      پایم خبر دار   یار   را

 

هیچ پرسیدی زحال این مانده ی مایوس توست

مانده ام    در بین      راهی   کم   تاخر   دار را

 

دار  کردن ان  ادیب   خوب را     حتما  بود

امروز را فردا که می شد شاهد اعدام را

 

ان زبان تیز را گر نیزه  می برد  لب ان

تا نهایت قیل و قال انجام   نباید  کار را

 

گر هزاران شمع در راهت کنم روشن بود

تو همان هستی که بودی نانمودی زار را

 

زار کردن   از   وفا داران  بباید  جستجو

نی ز الفاظ و خیمت  حمل  کردی  بار را

 

 

 


 
 
پند و نصیحت یار
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۸:٠٦ ‎ق.ظ روز شنبه ٧ آبان ۱۳٩٠
 

 

دل به هرکس می نهم آتش رخساری   شود

خوی    ها را می گریزد مرد    شیدایی  شود

رو به دامان      لطافت    می سپارم  جان   را

جان خود    در زار ماندن   کی  به آزادی  رسد

مرد تنهایی و     غربت   کی   بگیرد  شان  را

مردنش   مبهوت ماند  تا به   گورستان  رسد

 

بیرق  نصر    و  اخوت    بین  خود  مفتول  کن

موی سر پیچان ماندن  تا به گرمایی می رسد

گفتمش   این درد و عزلت  منزوی از دین وداد

پای کوه غم نشسته کی   به  کوهستان رسد

دوستی با     دشمن    تو   می پذیری  برتری

پای یاری   رفت نادان کی   به  مطلوبی  رسد

 

سعدی  و  حافظ و پروین  ذکر کردند در ابیات

مات و مبهوت بمانی  جلب   شیطانی   رسد

سعی کن   در    ره تو  از  قافله   دور  مشو

پیش چشم دید فردا  پوچ   و  سنگینی  رسد

دستها را مشت  کردن  یک کلام و  یک  هدف

بیندش دشمن  تو در  گوش    استکبار  رسد

 

دین را ترویج کن   در ذهن   مطلوبش  بدان

از جان و مال  خویش بگذر تا به دانایی رسد

به خدا مشرک ندان الله  حی و  خالق  است

در   جهان  اخرت      بازنده      میدان   رسد

با مروت صبر را در پیشه ی خود مهتر است

همچو یعقوب صبوری تا به  فرزندش   رسد

 

از غریبان و  تهی  دستان حمایت  کن   رفیق

این جهان گردان هست نوبت تو هم می رسد

قول   هر دانای   مرشد    بپذیر ی  چون  کلید

از مو   سفیدان    کن    حمایت  چون  سفر  پیران  رسد

ای   پسر با کبر   خود در جامعه   مغرور نباش

پارسایی کن عزیز قطره ی تو  دریایی  رسد

 


 
 
سرود جوشیدن چشمه
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۸:۱۱ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

چشمه جوشید و مزین کرد این گلزار را

عید بهمن داد پیغام شهیدان لاله را

ما همه این روز مبارک جشن را بگرفته ایم

سوسن وسنبل و گلها لب گشایند خنده را

سبزه زار شد .سرزمین ما. خنده دار شد آن حزین ما .

چونکه روزهای با سعادت است .

مظهر افتخار آن شهادت است .

یادشان بخیر . می دهند  نوید .

همکلاس ای دبیر بر تورا درود.

ای امام ای فقید بر تو صد سلام. (بر تو را سلام)3

حافظ دین ما بر تو صد درود.

مبشر در هوا نالید .به گوش مادر نالان شهیدی را .

امامت دین اسلامت حجابت را نگه داری .

که آسوده دلی خاطر نمانم در عزا داری .

مبادا مادر نالان نپاییده به پنداری .

شهیدان لاله ها در دشت خونبار وطن بارید.

شما ای هم وطن دانسته ای با خون من .

با جثه ی پاره پاره ام .وطنم .اسلامم را به تو امانت سپردم.

برادرم .خواهرم.مادرم.مبارکباد (2)

در جهاد .در بسیج . در سپاه .آن منم (2)

با شکوه با جلال . ای یادواره ی ما 22 بهمن ماه(3)

 

 


 
 
میلاد امام زمان
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۸:٠٦ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

 

از خون مردان وطن رنگین شده ایران ما

گلگون کفن پوشد عزیز ایثار کرده جان را

 

در کوه و دشت و روستا کز لاله ها  روییده   اند

ریشه زاولاد النبی   ریحانه ها         بوییده  اند

 

روحانیان   جان بکف     روشنگر      احکام  دین

در مشهد و قم و نجف خاری به چشم مشرکین

 

روز ظهورت اعظم است ای مهدی  صاحب  زمان

ایران ما اباد     شده از ظلم و      جور  مشرکان

 

خورشید تویی مهتاب را در  ماه  شعبان  روشنی

از در نرجس مولدی ای   حجتی     ای  جوشنی

 

روز ولادت مژده         را  از     خاتم      پیغمبری

فرموده از اولاد من مولودی   همچون   جوهری

 

از دیده ها پنهان   شود  یاریگر      مستضعفان

روزی که اسلام در خطر ظاهر جلوی  دیدگان

 

ای رهنمای دین ما تا کی  بمانی  در   سفر

تعجیل کن در  نهضتت  میدان  گردد   در نظر

 

ریشه ظالم در جهان پس کی  بماند  زنده  است

شیر شکار آماده و نهضت   خود     پاینده  است

 

در انتظار  دیدنت  ای      رونق      دلهای   ما

دنیا زهر سو دشمنست با   انقلاب و  جان  ما

 


 
 
میلاد امام زمان عج
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۸:٠٠ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

  

عید میلادت مبارک    ای    امام منتظر

روح رهبر شاد گردد قلب ملت مفتخر

 

شاد و خندان می شد آن دل مولد فخر  الرسول

می سرایند نوحه ی حب   می نگارند  در    ظفر

 

ای حجت ابن العسکری در انتظا ر موعدیم

داد   مظلومان   تنیده  گرفتارند     از     قدر

 

جای شکر است و تحمل در  فراق   دیدنت

پاسدار  دین و   قران   تا  نهایت  از  خطر

 

ای نور هستی در هدایت  حامی مستضعفین

خوی خوش محشور کن در بین ما ای در سفر

 

با دیدنت اسلام ما روشنگر    تاریکی  است

کفر و ستمگر عاجز و موشک  سفینه در  هدر

 

ملت ما آن ملتی  ایثار     کرده     جانها

در آینه دل بنگری مشهود گردد    مختصر

 

در راه      تصدیر  دیانت    در  بلا د  تشنگان

تشنگان آماده اند جان می دهند تا قطع سر

 

 


 
 
سلام به رهبر
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٧:٥٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

  

السلام          ای       رهبر      مستضعفان

السلام ای روح پاک فیض   بخش   جان را

 

السلام ای افتاب      درخشانی    در   جهان

گفته در توصیف   صبرت   عاجز      از انکار را

 

السلام ای نو گل   خوشبوی     صحرای   وجود

هر زمان در وصف تو    تکرار    آن        اظهار را

 

می شود دنیا بکام     اهل    ایران   جنت  است

می نماید       شادمانی    در فضای    باغ     را

 

تا ظهور مهدی     مولا ی   ما   صاحب     زمان

متصل می شود نهضت   دست  ان  سردار  را

 

می گمارد ضالمان در     عرشه ی   دنیای پست

می نماید    کفرشان    منقول    در      اسلام  را

 

روز موعود جهانی    ای الاها     کی  رسد

این جهان      از ظالمان   پاکیزه   و مختار را

 

ای خدا    بر روح پاک    رهبرم   رحمت    بده

بت شکن حامی ملت قلب خود  چون  ماه را

 

روح او با علمای   محترم   محشور    کن

یاد یاران گر    بیاید   دل بگیرد       زار  را


 
 
امام امد
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٧:٥٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

امام آمد

امام امد .

امام بت شکن نالان به دیدار شما امد .

چو ابری خروشان امد.

چو رعد و کهکشان امد .

خوش آمد.

جای شوق است و در این ایام جوشنده.

سپید صبح شفق پران هراس از شیر غرنده.

امام امد .

نسیمی صبحگاه آمد.

رشیدی هوشیار آمد.

امام امد.

امام پیشوا امد.

به دیدار شهیدان به خون غلطان دشت امد .

گلستان وطن بیدار چون بوی حسین آمد.

هراسان از جهان آمد.

به سوی شهیدان آمد.

اماما ملت ایران به عهد خویش می مانند.

چو طغیان می خروشد کفر ویران می کند ظالم.

عدالت در جهان از هستی سردار می خواند.

امام آمد.

 

 


 
 
درد دل
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٧:٤۳ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

چه   کنم        من             چه     کنم

درد    دل     دارم         جه    کنم

چه کنم در به درم اشیانه ام ویران   است

نمی جویم یاوری دوستان من خندان  است

ای دلا مائوس هستی از جهان      و   خالقش

این قضا از من نبود از دیو    اطرافان   است

سیر گشتم از غم هستی که روحم زخم است

با تن زخمی نباید   زور زد     بر جان   است

شیوه ی اخلاص بیاموزم     ز ناب   تیز   دهر

چربی دل به کسی دادم که بی وجدان است

خوار باشی  دشمن      حق   آیت   ما   نبود

آیت الحق زهمان است که د ر قران   است

کی توانم به در ارم به از    این  درد   وجود

انگهی شاداب بمانم بعد از این اشکان است

ای جوانی گر  بشد    بار    دگر   برگشتن

حکم الله که باشد گر میشود  بهتان   است

دل به هر کس بنهم  آخر  بسی   در   غرقم

دوستی منزوی  هستم چه کنم اذعان است

می سپارم     روزها  تا  آخر  عمرم   همین

پیش ظالم سر به تعظیم روم کو جان است

ای خدا امری به مرسل کن بگیرد جان را

تا نمانم مضمحل در آن جهان زندان است

خواب دیدم به رهش سرور و  من  پیروزم

کی توانی بدوی با دو لب   عطشان  است

ثعلبی چندین گفتن باز   هم  نا   کافیست

صبرو ایمان که باشد دیگران مژگان است

باز گو کردن عمرت پیش خود چه حاصل

جامعش درد و اذیت  در   رخ  بهتان  است

هی پر نکن از بال تو مائوس و غمخوار مشو

با کندن ونالیدنت کی می شود درمان است

 


 
 
بیعت
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٧:۳٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

 

کفر است    که  مخلوق  خدایی   گردد

ظلم است که یک  جان    ستانی   گردد

 

شاه رفت الفاظ نامش   دل  بگیرد  زاررا

خوار گشت اندر وطن مهجور  در   افلاک را

 

کی تامل کرد   تا   یاد   ضعیفان     بنگرد

 دستها می گشت اوای  خدا   جویان را

 

سال       نهضت    یادگار  رهبر ایران زمین

سوی رحمت رفته است آن دیده ی گفتار را

 

اه در دلها بجوشد همچو ذوب   اتشفشان

علمدار دین  و    قران   منجی   اسلام   را

 

ای امام مسلمین ای   رهبر  ایران  زمین

عهد ما عهد  ولایت  جان   فدای  روح  را

 

بشنو  ای    بیگانه ی   شیطان   پرست

ما خمینی زاده ایم تا  کی   شوی   بیدار را

 

با امامم دشمنی یا  با   من  یکتا   پرست

فقه و عرفانش بخوان در  محفل   ایمان را

 

شاه    خائن   نوکر     بیگانه    دوست

هجر دادی سیدم   در   اخرت   کو   یار را

 

می پسندی صحبت اغیار در فتح  الفتوح

شعله می گیرد زبانه   اتشی   سوزان    را

 

مهد اسلام و  نبوت  پای  هم  در  اتحاد

خوار گشت  ارباب  شیطان  از  کلام  الله را

 

ای اماما      رحمتت   از  رحمت      باری  بود

سبزه زار و   لاله زد   آن   دشت و  کوهستان را

 

در گلستان این زمین کز لاله ها روییده اند

باغدارانش ملائک صف به صف   دیوار را

 

با رفتن معشوق دل یاریگر ما زنده است

در دین ما رسمی بود تعیین بیرق  دار  را

 

من خوی دیدن داشتم کی میشود دل بیقرار

در انتظار   خفتنم  کی   میشود   دیدار را

 

عاقل بیندیشد در ان پندش نگیرد در سئوال

ای سائل محزون من آن گمشده نایاب   را

 

می یابی الفاظ قرین در مکتب اسلام توست

مکتبی را که نهضتش از خاتم   الابداع را

 

رفتی و با ان رفتنت ظلم و ستم   خاموش   است

بر دوش    دارم اسلحه      تا می کشم  کفار را

 

نابود گردد دشمنت دشمن اسلام  و   علی

بر می افراشم    پرچمت   بر قله ی  پیکار را

 


 
 
گرگ و گله
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٢:٤٤ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

  

گرگ    در گله و ما غافل وپوشنده دلیم

جنگ میشان نموده و ما همه بی خبرم

 

در طواف گله ها چندین جستن یار  نیست

دور گشتن بارها هر روز  ما    بی ظفریم

 

خواب از   چشم عدالت کی   بگیرد  زار را

لیکن آن    چشم   عدالت  مژدکان  اختریم

 

بارها نالیدن و بیزاری  کردن   تا کجاست

ای الاها   کی  رسد   روز  خرید   عزتیم

 

دل زبس در فکر   ماندن  شد  غریب

بی   طرف   در  جسم و جان  ذ لتیم

 

گفت با   کس  دیگری  هیچ  ارتباط

مهر    ورزد   پاک   اشک     عزتیم

 

تن به   بی  مهری  زدم  چندین  بار

راز  خود      خروار   مانده   حیرتیم

 

رو    به    تیمار    زرفتن    عار  است

کاشکی      دانند   ما   در   مهلکیم

 

میش  را  در  محفل  صاحب  جواب

من همانم که   تو    دانی    زیرکیم

 

هیچ   نگرفته  ای  علت  ای  رفیق

گرگ  گرگ   گرگها   گرگان   گریم

 

من   چه    دانم  گرگ  با کی   اشنا

لیک میدانم   که  هر   دو   بی شکیم

 

رو   بیار      وبا   عزیزان     جورباش

پیش     ناباور   به   شکل   اجرتیم

 

چشم  بیند   که   دریده  گرگ   را

بازگو کردن    عجایب    در   غمیم

 

بار ها     با  ناله       و    داد    وفتاد

گفته  ها  محصور  می شد  در گلیم

 

خارهایش       می     خراشد    مژدگان

از شیر و گرگان  این زمان   در  مسلکیم

 

ای خدایا پس   ثعالب  خسته  شد

رحم        از   تو   دلربای  بودنیم


 
 
مادر
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٢:۳٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

احسان کن ای دوست تواحسان  بدیدی

از دامن     این یار  چو    پروانه    پریدی

 

شبها بگذشت و چه بی خوابی   کشیده

لالای     تو گهواره      و ناله    نشنیدی

 

مایوس نشد اوست به ایثار دل   و جان

حاشا که      ندانی   و     برویا   ندیدی

 

هر درد و خوشی که در این دنیای فانی

دیدی   که همین یار شریک و هم  امیدی

 

محتاج و     اسیر     و   بدیدار    محبت

جویا نتوان   یافت    برای   او    کلیدی

 

ای مکتب توحید   تو   آموز   نهان   را

خود را کی توان یافت که از ما ببریدی

 

ای شمع فروزان  نما   خلقت   حق   را

روشن گشت هر جا تو تاریکی  ندیدی

 

ای در خوش آوا تو ای مهر خوش اقبال

مختار بدیدار   رضای    حق   شنیدی

 

تصویری از مادر شاعر 14/09/1390


 
 
ماه رمضان
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٢:٢٩ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

ماه   طاعت   ماه   نور  و   اشتیاق

ماه رحمت  ماه    شفقت   چلچراغ

ای که در تزکیه ی   روح  و  روان

ای ربیع دل تو  ای  مونس    جان

ای    سفیر  ملقب    خواب   رمان

ای بهار    جنت    دین   و   جهان

تو که در گفتار رب    خیره   شدی

در   میان    زبده ها   چیره   شدی

ای    محمد       امتت  خیر  الامم

حکمت    انصار   تو   خیر   الحکم

ای علمدار دین در    فتح   الفتوح

ای گشادی سفره ی رزقت به لوح

بی تو   مسکین و فقیر ازرده است

بی تو شعبان و غدیر گم    گشته   است

بی تو   افاق   حکومت  خسته  شد

بی تو  در بانان حکمت بسته   شد

با تو عید فطر گلگون گشته  است

با تو روزه دار روزی    خورده   است

با تو   یاد   دوستان    و  بردگان

جامه ی نو پوش دلهای     خزان

با تو کینه   دشمنی    مفقود  شد

با تو حب دوستان   مانوس   شد

تو که ای رابط خوی   خوب    را

تو که ای بوی عجب مرغوب  را

عید فطر آمد تو ای  محبوب   را

باز باز    آمد    فلاح    روح  را

آن تو ببریدی    قرین    طاعتی

طاعت    انسان   ولایت     قادتی

جامه نو پوشد پدر  مادر  رفیق

دوستی همسایه ای  در هر طریق

گل بیفشان روز عید  فطر   را

شاد باش   ازاد   باش  آباد   را

خوی خود با کودکان هوشیار   کن

عید    عید   بچه ها  بیدار  کن

در عبادت سوی مفلوکان رسی

بار داری  کار  داری  آن  بسی

رمضان ای ماه رحمت در مکان

ساختی انسان با صد   روح  و  جان

گوشت تر سنگی شود در   کوهسار

روح    تو  امال در   حب  بهار

باز ما  در     انتظار   رحمتیم

سالروز گشت تو  در   نعمتیم

تو زصد دکتر شفای    طالبان

تو زصد حاکم    امیر   مومنان

باز می بارید رحمت از صلات

وقت اذان غروب از هر  جهات


 
 
باران
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٢:٠۳ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

 

ای  در صفایی    دیدنت    از هر   کران  می آید

شبدر حنا رنگش شود گر   قطره  ها  می بارد

 

زهره ی   مهتاب تویی مشفی حزنان تویی

دکتر      بیمار   تویی  مژده ی    دهقان  آرد

 

وقتی گلهای بهاران شسته و سیراب  شد

وقتی انهار و   مزارع  از  وجودت  سبز  شد

 

وقتی آن خورشید   تابان با نبودت گرم شد

  وقتی آن خوابیده  مردار  با  نهایت  شاد  شد

 

وقتی    کوهستان    البرز  برفهایش  آب شد

چشمه ها در جوی ها   قطره  قطره  یم زایید

 

یادم آرد     روز برفی     ای بهشت     شادمانی

جامه بر تن پوشد اشک قله  های  شاد  کامی

 

مه نگارت افتخارت  این      زمین   جاودانی

ای   گهر  های   بهاری   غم دل    می ساید

 

بی یاری    تو العطش      نابود گردد  انس و   جان

مفلوک آن   درنده را    مختوم    می گشت   آنچنان

 

زینت گلهای سحر پژمرده  می شد  در  مکان

در های رحمت بسته   را ناگشته باید آن زمان

 

ای ابرها    چتر گشا بر روی    دشت میهنم

جنگل بساز با  لشکری  آباد کن  این کشورم

 

شهر ما شوریده   باد از عطر     آب وطنم

گلزارها  این  موطن  خوشبوی   بیدار   تنم

 

دهقان با    باریدنت هر یک  درختی  کارد

ای در صفایی دیدنت  از  هر  کران  می آید


 
 
قدرت افرینش خدا
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:۱٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

 

خدا آفرید   و  بسازد   عجیب

زکوه  و زدریا و  اُنس   غریب

 

زمین و فلک   آسمان هفت   رنگ

ستاره و خورشید و  نظم  قشنگ

 

بچرخند   بر محوری جای   جای

حقیقت ستاینده ی  این   خدای

 

چو پیماید آن دشت سیر   و   سلوک

پدیدار    گردد    صفات       ملوک 

                     از آن کلبه اسرار    شمعی    فروز                        

بیفروزد    آن کلبه   را شب و   روز

 

توانا      فروزد  فروغ    ظفر

بیفروخت  ما دام پاینده دهر

 

به  مهرش شب و روز    بیداد   کرد

شبی   روی  خاموش   سرداد کرد

بتازید   روز   روان    خوش  بکار

تمام خلایق چو طعمه  به    زار

 

که وی از در کلبه ای   در گشود

چو درب فضیلت از آن   رزق    بود

 

بکارید در   دل    خدای         وحید

شریکی    درون    حکمتش  ناپدید

 

که وی خالق از مهر هر کس به  دور

ندارد       زشوق    حکومت  به  زور

 

بپنداشت   مرسل   صد و بیست هزار

اولو     العزم     مکتب نشانی   قرار

 

نماینده ی   عزم او    در   زمین

امامان و   خاتم   پیامبر  ز  دین

 

هدایت    کنند   این بشر   سوی    نور

به گیتی به هستی به    وامانده   دور

 

بغرید صوت       ندای    معین

که   قران   فرایند آن  در زمین

 

بخوان   یاد کن یار   مستضعفان

به دینار و درهم کمک کن جهان

 

جهان    یتیم        آنقدر   شاد     و گنگ

تو  گوشه نشینی تو  صلح و چه جنگ

 

یتیم      زمان   خلقت   این      خدای

صفات خلایق    در   آن     دل    نمای

 

تو گفتی        مسلمانی و    کو     زکات

دل    سنگ     باشی   و   هیچت   صلات

 

عجب قدرتی از    خودت       می دهی

خطا    از  من  و  توست  کو   جا   روی

 

تو انسان و رحمت تو دل   بار دار

چو دیدی   فقیری    کند   قار قار

 

در آن عقل مختار باید    شتافت

به    آنقدر   تکوین  باید  نباخت

 

چنان گر ببندی دری   از   رهی

در   دیگری   باز  گردد    زری

 

نه گنج و نه ثروت نه ملک و نه جان

نه میخانه و ریش وگوهر    نشان

 

                    نه مولود و زن   جامه ی  استان                      

 نه     باغ    و نه  دینار و نام نهان

 

همه دست سردار و ملک    انیس

چه در کوه باشی چه دریای   خیس

 

پلیدی   بس از زندگانی کجاست

تو حیوان  ناطق  کجی  نارواست

 

حلال و حرام این ازل را     بجای

بدامان   رحمت   معیشت   زدای

 

تو کاخ     زری مقدمت جنت است

فقیر سیه پوش بسی رفعت است

 

                     نباید    بنازی       به دار         و  ندار                      

 تو مخلوق هستی و   مرکب     سوار

 

در آن   رشو و     تزویر هر گز  نبود

صراطی مسیرش چو دشتی   کبود

 

تورا کیستی در زمین     سردری

نبی نوح  باشی تو جان می دهی

 

سکونت به جایی نخواهد رسید

اگر   ملک گوید نهی  اسم   بید

 

                     چو مویی زتار عمل    ماند   ماند                   

  نه کم بار گردد نه   خیلی   زیاد

 

                          امامان    و اخیار   در    جنت  اند                    

 اگر پاک گشتی    کتابت     دهند

 

               تو را جای     سکنت نداری در آن                     

 ندای   الهی     رسد       پاسبان

 

                 عجایب    جهان   قدرت   پادشاه                      

بیفکن نگر   چشم   در   بارگاه

 

                  زمین و درختان و    کوه  و    دیار                

    همه خلقت رحمت        این     نگار

 

                      تو از ثروت و علم    وفنت  بساز                    

  دل کودک      غم    دریده      بناز

 

چو آموختی یاد     مسکین  باش

حریص   علوم جهان    بین   باش

 

                    خدا آفرید      و تو  ر ا یاد داد                     

  هزار  آرزو  کرده ای   باز  داد

 

                      بدان   اول و    آخر   حکمتش                        

  بماند   همان  علم    در   ملتش

 

چو دانا نیاموخت علمش به یاد

در آن جنت خویش   ملکش نداد

 

بیفروز  شمع    خدا   یاوری

خدا یار مسکین و پنهان   زری

 

توکل به دار خلافت   بس   است

کمر خم کنی پیش   آن ناکس  است

 

                       تو را روح داده و عقل  و شعور                       

   تو را    جان     داده  ودنیای نور

 

                       مطیع اوامر تو   را باک نیست                      

   ستمگر به تعظیم تو  ساز   نیست

 

چو بینی ضعیفان و حق   رفتگان

شکنجه به زندان   کفر    زمان

 

تو انسان یا بت پرست     جهان

الم تا کجا   یافتی    پس   بدان

 

نحافت خلافت  رهابت   بس است

امامت سلامت    خدایت    پرست

 

 

 


 
 
محتکران بد نام
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:۱٠ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

 

محتکران بد نام

 

این جهان    تا کی  بماند  دست  این  محتکران

می سپارند     قیمتی    بی   رحم   آن   دلالان

چرخ  افلاک  وطن     می گشت    دنبال   صفا

پیر عاجز شیخ ناقض ای امان از   این   زمان

ای باغبانان میوه را در فصل گرما در ره است

 

می سوزد آن دست عطا با  کثرت   فقر   جهان

از یک طرف ایران ما مهجور از جنگ و   جدل

از یک طرف تجارها    می مکند  خون  مردمان

دین و شهامت در ره بهبود گشتن این    وطن

باد شدید وزیدن و در غار  ماندن   مورچگان

 

هر بار که دست صفا با دشمن خود   داده ایم

خاری به دست ما زده این عادتی از دیو جان

دستی به سوی مرحمت  بگرفته ایم   در  کیل  است

سوزید مهر این عطا    انگشت  ما  در  هر  مکان

صبر را در پیشه کن ای مسلم  و ای   محترم

هر شیر گم گشته عجب تا  سالها  ماند  نهان


 
 
گل پژمرده
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:٠٤ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

  

ای دلا در باغها چندین  گل  روییده  است

خواب بودی خار گل ببریده  و بوییده است

 

آن گلی را که جسته ای خاران  آن  برنده

لیک آن گلهای رنگارنگ  در   بهتان  است

 

صاحب گلها دعوتش تکرار  کرده  بارها

تو چرا در ظلمتی بد شانس کم  ازار  است

 

گل تو در روز روشن پژمرده  وبی  مزه

ای بسا درهم نگو شمشیر زبان اختر است

 

همچو خفاشان ظلمت می  زند  د ر این  و  آن

گر ز عاداتش بگویم همگان در رفته است

 

ظاهرش گل با وصالش هیچ   نقصی  گر  نبود

نقص خود در باطن و  نشناخت  آن  گفتار  است

 

مرده را کی بتواند بار دیگر  زنده   شود

گل که از باغ بچیدی باز گشتن مشکل است

 

حال که در کوله بارت سال 30در جمع است

رو به گلها بسپاری که مزاج  عزت  است

 


 
 
گوهر نایاب
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:٠۱ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

  

ای   گهر   نایاب    دست  چوپان   فتادی

 

ای زینتی چون مهتاب دست الطاف نهادی

 

در شبان شاد زوصف دیدنت معلوم است

 

در کجا   می یابمت  محراب   مادر  زادی

 

در وصال دیدنت ای مهر خوش اقبال  من

 

دور شد راه وصالت غمگینم و تو   شادی

 

چهره ی باز گلی از هر سو به یادت هستم

 

شب و روزم  می نگارم  آنچه  یادم  دادی

 

می پریدم چون شبح تیری بخورد  این  قلب  من

 

قلب   مخدوشم  بداند  چهچهه    در  بادی

 


 
 
دیوار آرزو
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

   

در به در گشته دلم کلبه خرابی  داشته

از هم و قصه پر شده ویلای خاری کاشته

 

کی تواند ماند با این درد بی  آزار  او

هر که بیند دید     منهم   آدمی   پنداشته

 

یار و یاران در سفر تا کی بمانند جانا

گر بدانی جان من دل را به   دیدار  باخته

 

ارزو دارد که بعد از دیدنش می جوید

آرزو دیوار    ماند  دل  من    می ساخته

 

از فراق دوست هرگز راحتی   در  خواب  نیست

خواب من خواب خیال   از  لشکری   می تاخته

 

مونسی هر گز ندارم دل من رنجیده  است

دل بنالد  ناله اش  کاخ و  بهشتی  باخته

 

کاش بی دل بوده ام رفتی برو ای در جفا

بی خیالم از تو  چون  یار  بزرگی  یافته


 
 
کلاغ دم سیاه
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

بین خواب و بیداری

در سپیده ی صبح بهاری

عندلیبی پر پر کنان

بالای صخره ی زمان

گوشم به نجوایش بود

صدای بسیار دلنشینی دارد

بالای یکی از درختهای باغمان

باغی که درخت انگور روی گلها پیچ خورده است

با صدایش سفری رفته ام

سفری به درون دلها

به دل آسمانها

به قعر دریاها

به ته زمین

با تبسم موج دریا شاد

و با صدای وزوز بادها فریاد

شبحی از دور مشهود

کلاغی بود و معبود

کلاغی خوش خبر

با دم سیاهش اشاره

با غار غار کردنش صحبت

مرکبش غرق

و با زبان بی زبانی گفت

به کجا شتابانی ای رفیق

گفتم دنبال عجایب

گفت خودت گم گشته ای

برگرد عجایب همه جا هست

هر شهری هر دیاری

اسمان و زمینت

دریای امینت

همه معجزه است

جل الخالق

پرخاش کرد

با صدایش بیدار شدم

تا چشم گشودم

به آسمان

رنگین کمان سایه زده

در درونش ابرها غلتیده

برف و باران چون در چسبیده

الهی این جمال از زینت وجودت تابیده

خدایا راه صراط از دغل ها شوریده

دلهای ما را به وصال تو کشانیده

از لطف رحمتت محروم نگردیده

ما را در جنت فردوس رهاییده

الهی خواب و بیداری عشق است

و خوراک و پوشاک مشق است

و عیش و نوش مشک است

پر وخالی بودنش هیچ است

اصل ذات وجود ت که در درون رازهاست شرط است

 

 


 
 
دعاء
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٠:۳٩ ‎ق.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

  پدر گفتم   چرا         دست      دعا بر         

  به سوی کیست   هر     روزت  مکرر

 

بگفتی  زمزمه    هر گز        نفهمم           

 برای چیست   در   دل تا    بخسبم

 

تو را با چه کسی گفت و شنود است          

 دعای تو  شنیدم  کس   نبود   است

 

تک و  تنهایی  ورو    به      سمایی          

  تو را می دیدم  و    با  آن    ندایی

 

شنیدستم     بگفتی      ای  خدایی          

   تو   را   دیدم  و  نشنیدم    صدایی

 

صدای تو   شنیدم      کس    ندیدم           

 صدای کس     دگر     را   ناشنیدم

 

بخندید و بگفت ای تک    پسر    را           

 خدایم   ر ا نبینی    د ر  نظر    را

 

خدا خالق     و نا محتاج          ما  را           

 خدا ملک   الملوک   این   جهان  را

 

پسر اورا به هر کس ناپدید    است            

که  اوخا لق  ما یکتا  وحید    است

 

خدا در آسمان در جان و     در سر            

 خدا در  گل  و  بحر   و  بوی  عنبر

 

به هر جا بنگری      او        آفریده            

 زمین و    آسمان  یک  روز  دمیده

 

پدر جد مرا  از         گل     زدیده             

 پدر    تک  مادری    حوا     نهیده

 

تو حق داری بگویی کی     خدایت           

  تو را از نطفه   از    مادر     زدایت

 

بماندی چند     ماهی      در   قفس را          

  لب و دندان و   دست  و   سر نهد  جا

 

نفس از    روح مادر      شد   زتولید           

که جسم توست  در   قالب   بنازید

 

توانا را که    خالق     در  رحم    را            

 درون گوشت قطره  شد  به   دریا

 

بگو جانا چه کس ماند به   آن  است           

  و بتواند بسازد شکل و   جان است

 

بدان می سازی از خلقت بدور است            

 اگر گفتی بسازم   حرف   زور است

 

که ماشینت بدون توست هیچ است           

 ولی خون  تو را در جسم پیچ است

 

من این    امثال     گفتم  تا  بدانی            

فریب از کس مخور تا   می توانی

 

کتابش    را بخوان     با تو  بگوید            

 صدا  او   شنو  تا     دل    بروید                     


 
 
ولادت امام علی علیه السلام
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٩:۳۳ ‎ق.ظ روز جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠
 

یا  علی  ای  در  لوح  حق  نامت  نمایان گشته

پیغمبرم    فخر  الرسل   محکوک   پیدا       کرده


ای  یاور  دین  النبی  ای  ساعد    اسلام و دین

ای  قائدپیکار  حق  ای    حامی    مستضعفین


 زیبنده ی علم و ادب  خاری  به  چشم مشرکین

 ای کاتب وحی خدا  ای مونس   انس   و  امین


امروز روز    مولدت  بلعید  برق     آن  ابرها

ابری که دیده را جدا از دین و حق    زیوارها


از مادری از فاخری         در  دامن   حب     النبی

آن لاله ای در  سبزه ای پیچیدی  دورش  ای وصی

 
دارای سیف     ذوالفقار  چون   برق    میزد دارها

در جنگ صفین حاضری     چندین    در    پیکارها


تویی   امیر      مومنان   تویی     امام   شیعیان
 
ای پهلوان جز    تو   نبود  اندر   شکست جامگان


اسم    تو را    زیبا   بود   بالاتر       از   دربارها

ای در نبرد   دشمنان    کوبید ی   صد    اوارها
 

نامت بود تا شیعه  هست در    آسمان  و در زمین
 
هرکس بخواند    ذکر تو  حاجت روا شد   ای قرین


منکر   حقت  کافر  است  ای شمع روشن در   وجود

مایوس    می شد  از فلک    متروک   گشته از وعود


 


 
 
روز پیروزی
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٧:٤٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ آبان ۱۳٩٠
 

 

ما بچه   های  این   وطن             ما غنچه های این دیار

 

کو لاله  ها     پرپر   شده             در لاله زار این   مزار

 

کی انتظار    باید     کشید             غایب بیاید    در   تبار

 

امروز روز    نعمت  است             روز ندای    گل   بهار

 

پیروزی   اسلام  و    دین              پیروزی خون بر غبار

 

ای هموطن    آزاد   باش              در باغ  آزادی     بکار

 

پاینده   باش  ای   یاورم               دشمنت غافل   ماندگار

 

عبرت بگیرد   از  شهان               مذلول و گریان و فرار

 

کو   جای  رفتن   داشته               مسدود کرد پروردگار

 

این میهن و این  هموطن              این بچه های   بردبار

 

اسلام      دینم    رهبرم                ختم   پیامبر    کردگار

 

ناظر      حکم    حاکمان               تا کس نگوید قار قار

 

قران کلام   حق     شنو                  ما  مردمی   پرهیزگار


 
 
فریال خوش صدا
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۳:٠۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ آبان ۱۳٩٠
 

در نسیم شب وزیدن   در گرفت

روح وجان عاشقان در بر گرفت

کوچ   کرده   از دیار   ما     چرا

چونکه فریال ساربان ان گرفت

در هوای گرمسیر تابستانی

در غریو ابرهای بهاری به راه رسیده

در شبی از شب های بیداری

در مسیر سخت و پر نشیب زتدگانی

ناگاه چراغی در تاریگی های افسردگی نور زد

با تابش مهیب و دوست داشتنی

خود را مهسا ان مهساهای از پا افتادگی خواند

با گذشت و مرور زمان خیلس از اسرارها کشف شد

دیگر از مهسا خبری نیست

مهسای شیرینی اومد

که با صدای دلنشینش مرا اشفته کرده بود

کاشکی ان روز نبود و نمی شد

ام شیرین شیرین زبان و شیرین عقل بود

اما هر شیرینی تلخی دارد

تلخی او زیاد در خور نیست

بلکه به شیرینی اش می افزاید

بارها و بارها در جوارش بودم

در یک کلبه ی خموش و دور از انتظار

می خواستم او را در اغوش بگیرم

اما از نور چشمانش می ترسیدم

از مهر و محبت واطمینان قلبش باک دارم

وای بر من با دل نازک و ترک برداشته ام

از دهر و مهر بارها می بایست ترکیده شود

لیکن وصله می خورد

با دل وصله وصله شده ام همراهش بودم

زیبا بود و خوش کلام

با اعتماد و خوش برخورد در این جهانه

می کشاند بی گناهان با بهانه

کوچ داده قلبها با تازیانه

می دواند ایدها در هر زمانه

بوی شیرین می کشاند قلبها در هر مکانه

اه شیرین

شین اسمش شیر عزت

یای اسمش یوسف دهر

رای اسمش رای منظر

نون اسمش نون دلبر

اه از تو من چه گویم

 کشتی ان قلب دریده سالها همدرد اخگر

تو همان بلبل صدایی خوش نحیبی و منور

تو همان فریال مشهور زمان  خویش  بودی ای مطهر

تو همان لیلی ی عشقی تو همان ابر دلاور

وای بر من من کجا و تو کجا زلف معطر

می فزاید بار عشقم در درون مرکب در هم رهیده

در درون ابهای نیلگون موجش جهیده

گاه انسو گاه این سو ی جهان دل در تپیده

در کتاب عشق ما فریال هر گز را ندیده

وای این صوت مهیب از کی شنیده

در دلت فریال ها اهی کشیده

اه درد واه تنهایی خریده

اه دهر امد و غم های چنان افزوده چیده

دل تو چون مرکبی در قعر دریای خمیده

با همه بارش عجب زندگی را جوری چشیده

مرحبا بر تو چو فریالی نوین دخت فریده

تو همان عشق نهایی اخرین دردم کشیده

دوست دارم پای تو بنشینم

و در جوارت سبزه ها می چینم

در کنارت زنده ذنده می میرم

وای برمن بی تو باشد دیاری

روی قبرم شکوفه دردم بکاری

گر تو نباشی در اسرارم می میرم

و به انتظار خوشی ها می نشینم

خوش باش هر کجا بی من

خدا هست و تو هستی و من نیستم

چو پروانه در هوای ارام بهاری از دیارت کوچ خواه کرد

به دیار عاشقان بی عاشق

عاشق راه حق راه خدا راه نهایت

عشق پایانم همین هست و که نیست

تو همان عشق پایانی دنیای منی

او همان عشق نهایی جهان اخرای منی

خدا یار و نگه دارت باد

از بلاها از ادمیزاد دور و نزدیک

شاد باشی تا ابد لبخند بزن

دنیای تو بی ارزش است

خندیدن به دنیا از صد بار گریه کردن خوش تر است

من می روم و تو می مونی

من می دانم و تو می دونی

بارت سنگین نکن

دلت لبریز نکن

با روح من بمون

بمون بمون بمون


 
 
ای امامم ای حکیم
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٢:٥٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ آبان ۱۳٩٠
 

من چه گویم  در    جوابت  ای   پدر

هر چه گفتی  عاقبت شد     ای پدر

 

سالها  خونین   گذشت  در  این  دیار

چشمه ها جاری شدند خون و غبار

 

شهرها    ویران  و  دشتستان  مزار

یاد   بودی  گشته  بر  ما  ای  پد ر

 

دشمنان کشتند و دشمن کشت خویش

هم وطن مهجور باز  آمد  به  پیش

 

کفر و استکبار  زهرش  زد  به  نیش

هر چه گفتند دشمنان   زد  ای  پدر

 

رحم هر گز در عدو   موجود  نیست

بی مروت  شاد  نمی دانم  ز چیست

 

توپ و تانکش منهدم  تقصیر  کیست

لاشه لاشه در   وطن  ماند  ای پدر

 

دشت و کوهستان میهن صخره های  لاله  زار

نخل و جنگلهای ایران دیده بان کارزار

 

پیرمردان در بسیج عشق بر تن   یادگار

نقل قولش قصه گوید از فتوحاتش پدر

 

با رفتنت چندین غم در دل ما آغشته شد

تا بی شمار عده ها دشمن ما آشفته شد

 

الغوث این همسایه ها ناقوص جنگش برده شد

ویران کرده شهرهانابودی دین ای پدر

 

 

در مرقد اهل النبی در کربلا و در  نجف

مردم بیدار خدا همه جان دادند به کف

 

گردان سید المنتظر آماده شد بهر  هدف

بیدار شو ای رهبرم ثارت  بگیر  از آن  پدر

 

متحد گشته  اغارب  این  کلاغان   سیاه

واشنطن و لندن وپاریس رهبران  آن  سپاه

 

با توپ و طیاره و کشتی کوفتند دودی   سیاه

کودتا کردند لیکن ما که   بیداریم  پدر

 

می شود گوید که گفتی رفت شیطان    بزرگ

دشمنان دین ما میدان  دادند  شیر و   گرگ

 

راست گفتی رهبرم پوشید  آن  یک   نام  ننگ

از جنگ تحریر باخته جای  پناهی   کو  پدر

 

پاینده باش ایران ما    پیروز و  سر   بالایی

با رهبری با    مردمی  آنهم  عجب  دنیایی

 

هر گز ندیده سلطه ای همچون تو ای  اقایی

تا ابد باشد مقدمت  تا بشر  زنده   ای  پدر

 

شاهدش تاریخ گوید آنچه را در   می نگارد

نسل را در نسل گوید ثعلبی   جاسم  سپارد

 

پاسدار این  وطن  بیدار  و آوا   می گمارد

حی و غایب هر چه گویی از ما اطاعت ای پدر


 
 
راه رستگاری
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٢:٥۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ آبان ۱۳٩٠
 

راه نجات

ای جاسم شیرین سخن گذر کن از این کارها

عشق و رباییدن دل گناه است و در انظارها

برو دنبال دین و  علم هدفمند و   سرافرازی

زمان پیری   محتاج   دو تا  را زر و زارها

دور  باش   از دوستان  منحرف در این دیار

جوجه  نمامان  هستند   می خورند  افکارها

صبر  را پیشه ی خود کن عاقبت  با صابرین

از سخن چینان  بگذر  چون  شبح در غارها

راز داری  حرف اول   سینه ی   قلبت نهان

همه سر دارند   و تواین  بشنو از  دیوارها

جنس نمامان  همان است  از نمش  کوهی  فتاد

می نشیند در  جوارت   نیش می زد  مارها

راستگویی   ان    کلید  جنت  ما     مومنین

با صداقت   باش  هر جا  مگر  در  دربارها

اگر درتخت  ستمگر  راست گفتی ای  عزیز

سر تو   بر دار   رفته   زیر    صد  آوارها 

با خدا باش   و نترس از هر چه مخلوق خدا

جز  مومنین  و کاتبین    و مرشد  اسرارها


 
 
گل باغم
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٢:٤٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ آبان ۱۳٩٠
 

حکایت گویمت در دشت زاری

گلی رویید در فصل    بهاری

قلم در دست بگرفتم از آن دور

ورق همراه کردم برگ انگور

صدا کردم گلی من در جوارت

چه زیبا روی هستی من کنارت

غم آلودی چو جغد این زمانی

سیه چشمی چو دود آسمانی

دو بند سر چو نخل تاب داده

بلندی   همچو سرو آب داده

نمی دانم چرا در غم   گرفته

دلش از زندگانی خیلی خسته

عجب درجاست مانده او خبردار

زمین  زیر  پایش  گشته بیدار

زاو پرسید جانا چیست تکلیف

چراایستاده ای جانا زتوصیف

اگر جایی نیازی راهی خواهی

منم هستم بگو   تو در  پناهی

سرش جنباند و گفت این هم نیازی

مکانی   لازمم   دور و درازی

اگر دنیا دهند و هر چه در آن

نمی زاید برایم  مادری   جان

همان  بی مادری  دردم کشیده

پدر  دارم   ولی   دردم  ندیده

زمین از نالش او گریه سر داد

درختان سبزه ها شد داد و بیداد

همه  به یاد مادر   گریه   کردند

همه  بی  مادری را حس نکردند

درختی پیش  جسته    از دیاری

به غم  رفته  گرفته    در کناری

بدو   گفته    تو   تنها   وامینی

بیا در   کلبه ام    دارم   زمینی

منم   مثل   توام  تنهای   تنها

ولی  همیار   دارم   در همه جا

اگر   ریشه  برد  ساقه     بماند

بروید  ساقه  را  هر    جا بداند

غم و  غصه و تنهایی به در کن

همه دور و ورت همسایه سر کن

اگر  مادر   نداری  مادری هست

زمین از مادری  مادرتری هست

همه خلقت زاو بیهوده ای نیست

خدای  آفریده   غیر  او   کیست

بیا در دشت و صحرا شاد باشیم

زهم  و  غصه   همه  آزاد  باشیم

بدر   کن   آه   و فریاد  وخماری

که   تنها  راه   راه   رستگاری

نوشتم   دیدها    برگشته ام زود

چو دریا موج را بر گشته بر رود

به یاد آورده ام جایش نهان است

بهشت   زیر پای   مادران   است

 


 
 
نمازوآخرت
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:٢۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ آبان ۱۳٩٠
 

نماز   آن    آبشار   از   کوه    ریزان            

 نماز آن غرش جویندگان است

 

بشوید خویش هر مومن بدان است          

   زداید نور قلب    پاکیان    است

 

بپا     از   خواب    با    عاشق   بپیما       

   ندای   صبحگاهان   اذان   است

 

نماز    پنجگانه    ای   مومن   پاک          

  عمود الدین اگر   ختم   زبان  است

 

چنان خواهی بخوانی یار خود  را              

  خدا آماده چون گرد   جهان  است

 

خدا می خوانی و هر دم دعا کن               

 الهی این دعای   نادمان   است

 

نماز آن دشت پر گل سنبل  و شاد        

 بشوی این  روح  و از  منکر  امان   است

 

امان از  دست  صیادان     وحشت               

 دو رویی با خدا باشد  زیان   است

 

گمان داری بسوزی پیش رویت                       

  خدا داند ولی ما در گمان  است

 

بخیزوبجنبان    تنی  در   اذان                   

   وضو گیر آماده ی چرخ  زمان  است

 

ساعتی به پیری نمانده ای   رفیق           

 به وقتش چو دانی بماند  بیان   است

 

مسلمانی  و مومن   و  با  نشاط         

 چو خواهی بدانی بخوان در قران   است

 

دلت با رکعتی سیراب کن یار                 

  که هر رکعت بشوید غم چنان است

 

غم از غمهای ریزان را جدا کن                 

 غم غربت به  یکتا    مهربان    است

 

تو را بیهوده چسبیدی   به  دنیا               

 که پایان  کار سودش آن  جهان  است

 

پی فردا نماند وعده ی  دوست                  

 تو را دیدار حق روزی  میان  است

 

 

 


 
 
آ ن چیست؟
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٩:٤۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٤ آبان ۱۳٩٠
 

 

آن چیست ضرر   دارد  و  آهش  در  فلک  محشور

 

آن چیست پری   دارد  و  بامش   در  هوا  مامور

 

آن چیست    خطر   دارد  و  بر  گلهای   رخشنده

 

آن چیست    هوا    بارد   و بر   لبهای    زیبنده

 

آن چیست بلا دارد و   بر   آب     و   هوا   تازد

 

آن چیست وفا    دارد   و   بر   پیمان    می بازد

 

آن چیست بدور  شمع   می سوزد   و   می میرد

 

آن چیست    گلوی   خود   بخشکاند  نمی  خوارد

 

آن چیست     بدید   یار   آید     در همی    گوید

 

آن چیست صب  ا زاید   و   از   دیده  غمی  بارد

آن چیست فروشی       هست   در   بازار     می یابی

 

آن چیست اگر    بردی   نمی پوشی   تو در     خوابی

 

آن چیست      اگر   پوشی   نباید     دید       پوشاکت

 

آن چیست   ندا     دارد       بر   ماست   و   بر بامت

 

آن چیست که هر جا هست   و همانند  هر گز    نیست

 

آن چیست وفا   دارد   و  رحم و   ثروتش   مرویست

 

آن چیست که می بوسی   و  خاکش   می کنی   با پا

 

آن چیست  چو گریانی    اگر    سر   میبری   او را

 

آن چیست تو پرواز   است   بال  و پر  نمی شناسد

 

آن چیست که بی رنگ است سبزه  زار    می سازد

 

آن چیست موجودی است دست  و پا  نمی    خواهد

 

آن چیست که در هرسال   بیش   از دو    نمی زاید

 

آن چیست چو مهمانی  است    وقتش را  نمی داند

 

آن چیست یکی باشد و    کل    خلق     می خواند

 

آن چیست بلم ران است  و از یک   سوزنی   بازد

 

آن چیست در بازار چون سایه خانه  قرمزی دارد

 

اگر گفتی جوابی را به تک تک   شعر  این   مختار

 

چندین نقره ی   مسکوک   هدیه   می دهم   دربار

 

حساب محترم بنویس شماره   ذکر  کن   در   آن

 

تا پردازمت سودی ای خوش   خلق  به  از  جان

 

ثعالب گوید و قولش زبان   و  ریش  و  رفتارش

 

اگر  گفتی  و   بد قول است  نهد  زیر  تبر  بالش

 


 
 
نگاه سمیه
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٧:٥۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٤ آبان ۱۳٩٠
 

 

منتظرت بودم و نیامدی

دنبالت گشتم و پر پر شدی

به کویت رسیدم خسته ام از زندگی

 صدای نفست شنیدم

به دنبالت دویدم

ناگهان چنین دیدم

در قفسی اهنین

با نرده های فولادین

به سویت شتافتم

مویرگهای دلم نرده را برید

ازادت کردم

لمست کردم

خیلی مهربونی

اشکم برویت افتاد

به هوش که امدی

گفتی

از تنهایی بدرم کن

تنهام نذار

من و به دیار باغ های زیبا ببر

با لبخند اومدیم

وبا شوق سوار قطار عشق شدیم

عشق بی پرده

عشقی پاک و اراسته به جنون

طی سفر به اهنگ دلت گوش دادم

خیلی برایم اشناست

شاید دنیای دیگر بودیم

از قطار در امدیم

در بهشت عشق کنار گلزاری ایستادیم

فقط با نگاه و تبسم

تشنه ی نسیمت شدم

عطر بدنت نفس دلم شد

ناگاه علف ها قد علم کردند

دور خود پیچیدند

هیاهو کردند

گلها و درختها

رودها و غنچه ها

متوجه وجود ما

در گلزارهای نا اشنا

و نگاه زیرکانه ات

دور ما شد مزار

ناز بودی و ناز پرورده

نزدیکت شدم

کلاغی بیامد و قار قار

با نگاهت دور شد

به هم خیره شدیم

به درون هم سفر کردیم

همچون سرعت نور

لحظه ای گشت زدیم

تا به هوش امده ایم

فهمیدیم

یک سال ایستاده ایم

و دور تا دورمان مزار

اب حیات از چشم یار

دست به دست دادیم

و راهی شهر عشق شدیم

عشق ان دیار

با بود ما شد مزار

مزار جویندگان و پرپر شدگان

در بهترین جایگاه بهشتیان

 

 

 

 

 


 
 
یادی از مرحومه شاعر مرجان صدیق
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٦:٠۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٤ آبان ۱۳٩٠
 

 

تو رفتی و با رفتنت باغ و گلستان داشتی

در دل همکاران تو مهر و عطوفت کاشتی

در سوگ هجران رخت از این دیار آشنا

پوشیده دلها ماتم و بیرق غم افراشتی

کاش زمانه فرصتی داده برای راهنما

در دشت و گلهای عماد قصر و امارت ساختی

در کاروان شاعران نور چراغت روشن است

همچون بهار و ثعلبی به یاد بود انداختی

اشک فراق از دوریت در گونه ها جاری شده

چشم انتظار تو شدم ای در سفر پرداختی

در خط پایان رسیده آرزو کردی چرا

در کتابت خواندم و در نظم شعر اراستی

چه خوشا صید اگر عاشق صیادی شود

دل به اخرایی دهد تا که نگویند باختی

شاد باشد روح پاکت در دیار ان خدای

کوچ کردی بی خبر مهرت چرا بر داشتی

باز تسلیت کنم یاران سایت شعر نو

صدیقه ی مرجان ما در جنتت انباشتی

سکوت

در کنار پنجره امشب

برای چشمای تو مستم

بیا من منتظرم اینجا

گلت خشکیده تو دستم

در سکوت شب و تنها

گو که مشتاق صدایت

و جمال روی ماهت

دل به دیدار تو بستم

با پر و بال پرنده

سایه در سایه تو گشتم

شبح نادیده پیدا

رسم تصویرت نشستم

گاه گرمم

گاه سردم مثل برفم

گاه همچون جسم بی جان

ساکن و رویا پرستم

بیا من شیدای عشقت

بیا من جونم بدستم

من همان اسب سفیدی

چهار پا از گل گذشتم

بی تو مستم

من به دنبال تو هستم

گر نیایی من حریم دل شکستم

پای بندم به رسوم عشق بی جان تو از دریای غم

دوری نکردم

دل بدستم

در طیق تقدیم تو کردم

 بوس کن تا آن  نکشتم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من منتظرتم بیا

در کوهی سر به فلک کشیده

به درختی تکیه کرده

ققنوسی بیامد وبنشست بر درخت

وگفت :وای بر زندگان که بر مردگانشان

نه سوزی دارند و نه رحم

افسوس

غم مخور دنیای تو یک روزش زیاد است

درخت مرا به حال خود وا گذاشت

کم کم به نجوای یار شتافتم

از پستی و بلندی ها

از دره ها و کوهپایه ها

تشنه وگشنه  با پای برهنه

و جامه ی دریده

از هفت اسمان پا گذاشته

هوا ابری و طوفانی

و زمین لغزنده

در تاریکی شب

در نور مهتاب

کلبه ای خموش

و پیر مردی پر جوش

گفت مرحبا فرزندم

اینجا سه راهی است

و من مرشد

راهی که سلامتی دارد

راهی که ندامت پیشه است

و راهی رفت بی برگشت

این راه صعب العبور و شیر دل می طلب از عشق

پسرم اندکی تامل 

به فکر فردایت باش

راه بی برگشت سیر کرده

با هزار درد

به شیری رسیدم

درنده به لطف عشق رامیده ام

برپشت ان سوار تا رسیده ام به مزار

مزار جایگاه یار

در قصری از طلا

در وسط دریاچه ی نقره ای

او را یافتم

هزار ناله کردم

درون کاخ جرقه ای زد

تا در قلبش باز شد

وراه کمال بجست

که شنیدم این ندا

من منتطزتم بیا

 

 

 

 


 
 
قصر من و تو
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٥:٤٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٤ آبان ۱۳٩٠
 

قصر من و تو

صبر کن عزیز و مهربانم

هر شب میای به خاطرم

دستای مهربون تو می کشی رو صورت من

لبای پر صداقتت می بوسن چشای من

نگاه پر از محبته

صدات پر از نوازشه

میای کنارم می شینی

نشستنت برای من ارامشه

حس می کنم کنارمه

ان قلب مهربون تو

هیچ وقت ازم دور نمی شه

همیشه پیشم می مونه

تو لحظه های بی کسی

هر شب از این خاطره ها

دنیای زیبا می سازم

خیالت راحت عزیز

که هیچ کس و تو قصرمون

جز من و تو راه نمی دم

 

 

 

 

بی قراری

بی قرارم بی قرارم

جز تو هیچ ارزو ندارم

سرد و خموش نشسته ام

گر چه شدی میخونه ام

تا مستی مرا بی خود کند از حال خود

می نوشم از می ناب

تا شاید برود درد فراق از دلم

چه کنم با غم دنیا چه کنم

ارزوی من فقط دیدن توست

توی خویم چرا پیشم نمیای

من همان خسته و تنهام که دیدی

حال برگرد و ببین چه غصه ها داره دلم

قصه ی تنهایی و درماندگی

دنیا دیگه بروی من نمی خنده خدا

چه کنم از یادت ببرم

چه کنم که نشد از یادت ببرم

عزیز جونم

اره حقیقت داره تو نیستی

دل من تا ابد تنها می مونه


 
 
بنال ای دل
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٤:۳٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٤ آبان ۱۳٩٠
 

 

به یادت  نشینم دلا من  همیشه

به دنبال تو ام   دریا   و  بیشه

اگر  درد  دلم  را حس  نکردی

بفرما  سر ببر با داس و تیشه

 

 

از دلم پرسیده ام جایت کجاست

گفت  در  جایی  بخفتم اشناست

 

 

از درد فراق دوست  دل ناله   کشد هر دم

گر نور شبت نیکوست روزت دار زد جانم

کو  جایی   رود  تا  مرگ نادیده بگیرد او

در  بین دو کوهانت مخفی می شود از غم

 

 

به امید چنین روزی نشینم

درون   ادمی  غم را نبینم

بیا جانا   بزن  نی  در  گلستان

تورا شادی طلب  من هم حزینم

 

 

سرو  بلند  من تویی

گل  جمال  من تویی

داد  زدم  در همه جا

مشعل  دید من تویی

 

 

ادم      گشنه   خدایی   نشناسد

ان جسم نهفته  ززندان  نهراسد

چون   من تنها بسوزد همه عالم

ویران   بگردد زمن سود نکاهد

 

 

بسوزد   غمی گر چه دل  شادمان

ببند د    دری گر چه   دل میهمان

اگر دل نه میهمان است و نه اجیر

جدایی   به از  عشق  جوید امان

 

دریای   طوفانی  همیشه  تکراری  نیست

هزار و  سیصد  روز است که طوفان دیدم

از  شما   پرسیده ام   چاره   که   چیست

روز  شب   بنشسته ام   جوابی   نشنیدم

 

 

مردن و گم شدن از ماست نه از روزنه ها

دل ز اینهاست که تنهاست نه از روزنه ها

گر چه دیگر همه جا پر زجدایی  شده  بود

مشکل  از  طاقت دلهاست نه از روزنه ها

 

 

گر    عشق   نباشد   دیده ها  خاموش است

گر    دین    نباشد   ایدها   سر  پوش است

تو   کمال    هر    دو   را    در  این جهان

به   خاطر تو دلم با درد و الم همدوش است

 

 

ساختم   با هر   نتش   رقصیده ام

 

دور   می شد لیک   من چسبیده ام

خسته   شد    این   دل بی ازار من

صد  طلاق از   هر صفاتش دیده ام

 

 

نمی گیرد   جلوی   خشم طوفان

نمی خوابد      اسیر جان جانان

چو رودی  تو  به دریا می زداید

بلرزد   قلبم از   دیدت چه پنهان

 

 

هزار بار گفته ام انا احبک

و لا یوجد فی قلبی  سواک

زدوری تو نالیده ام  بارها

روحی و ما املکه تهواک

 

 

بخشکد تاج و برگ هر حسودی

چراغ   سبز   خوبیها  تو بودی

 

 

تو دل بستی و با دل کندی از ما

تو سنگی   پرت کردی یافتی ما

ولی راستش بگو با من چگونه

بکندی    یا ببستی  ریسمان را

 

 

اگر    باشی   دمم   دنیا نباشد

که بی تو سرور و زیور نباشد

جسد   بی جان  مانم در نبودت

خوشیها  پر زنند  بویت  نباشد

 

 

هزار بار چو پروانه به دورت می دویدم

یک   بار برخ روی به این  ازرده خاطر

 

 

فاطمه   را فاطمه  گوید رسول

در   نبود   مرتضی  ماند بتول

زیر     گرمای   درخش   افتاب

طالب   جاه و بهشتی را نه پول

 

 

معلم    سرور   ازادگان    است

معلم    دیدبان     عاشقان است

چو بهروزی نباشد  دیده ها کور

مبارک باد روزت  ارمان   است

 

 

شبی در خواب دیدم روی ماهش

اسیر   زلف  و گیسوی سیاهش

دلم   نابود   شد   از   دوری او

توانم   نیست تا گویم    جوابش

 

 

بیشتر  این   فاصله  ها از شماست

بردن   جان   از دلم این از بلاست

کار   پیدا  کردنت  جوید      طلاق

مسکنش دادن غریب بوسه هاست

 

بشکست    ان   کوزه ای     را که  کوزه ساز

بنشست    با   افسردگی   در   جوارش     باز

گفتا    ای   دلا   قلبم    چو  تو   شد    مفلوک

گفتا   این   از رس   توست نه از بخت و جهاز

 

 

پیش   یاران    گریه  کردن جنت   است

نزد   میشان   خنده  کردن ثروت   است

عاشقی   گر     طمعی   باشد   در   ان

عشق   پوچ  است  و نهایت محنت است

 

 

عمری بگذشت و فرسوده شدیم

خورشید   برفت  و اواره شدیم

جامه ی  حجبم درید از وعده ها

وقتش   نرسیده ؟ دیوانه  شدیم

 

 

 

 

در این روز   سعید   عید الله

مرا در خلوتی تنها     سپردند

نه فرزندی کنارم شد نه همدم

کجا رفتند و    تنهایم   نمودند

دلم لبریز گشت از دست یاران

زمان و حاسدان از من ربودند

خدایا کس ندارم جز به   فریاد

هزاران  قصه و شعری سرودند

تویی دارم و    گویم   التماست

بکن این روح تا خاکش فزودند

شنیدم  بی وفایی در میان نیست

ولیکن   جز  وفاداران   نبودند

 

 

از درد  یاران  گریه کردن  عار نیست

از دست جلاد سیلی خوردن زار نیست

زاران   باشد   که   تکراری     شود

دل   بریزد   خون  جهد  اوار   نیست

 

 

من  یه مخلوق   لطف ان خدای

من  امین روزگار وان   صفای

سعی  کردم  تا  بسازم    جنتی

تا  مصفا  میشود  باغ ان همای

 

ناشنیده    وارد    باغ    تو  گشتم

گل   ندیده    توی   گلزارت نشستم

یافتم   مقصو  د دل از    چهره ات

نی بزن من که دیگه غرق تو مستم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 
 
زمستان
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:٥٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٤ آبان ۱۳٩٠
 

 

چه خوش باشد در ایام زمستان                   طبیعت غرق   در   قطره ی  باران

 

 

زمین از لطف حق پوشید جامه                    قبای سبز   بر تن     کرد     خامه

 

 

سفیدی کرد بر تن  کوهساران                      کویران سیر گشت از برف و باران

 

 

گلستان وکوهها  شدند   دلپذیر                 هوای    لطیفی   وزد     در   مسیر

 

 

پرنده و بلبل بخوانند     سرود                     از اوای انها  رسد   صد        درود

 

 

کشاورز و چوپان دگر زر رسید                   به کشت و چرانیدن انها چو    دید

 

 

علوفه   به حد   کمالش     نهاد                   به گل چیدن و برگ     ریزی   فتاد

 

 

زمین از نم کوه     ایوان    شده                  زدریا  و انهار  خروشان        شده

 

 

همه جا به لطف زمستان    بهار                 برفت  از   مشام     انیسان     غبار

 

 

غباری که پی را از ان شد دری                 چو  بیمار   گردد از   ان      مهتری

 

 

برفت   از پی   ما  و   امد  بهار           زمین  شاد  گردیده  از  سبزه     زار       

 


 
 
هدیه به ایران و هر ایرانی
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:٤٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٤ آبان ۱۳٩٠
 

 

می سرایم  شعر را ، جــــویای حال  میهنم

آباد باش ایران مــــــا، پیروز باش هموطنم

از معلّم تا مهندس، از مـــــحصل   تا وزیر

از سپاهی   تا بسیجی ،    شیر  مندان    دلیر

مغزها و    جسم ها  و عقل ها   گشته  بکار

تا به قله ی سعادت، می کَشند اهل   و دیار

می ستایم    رهبرم را ، مجلس  شورا  و سپاه

نقشه های شوم دشمن، هر کجا  کردند تباه

گلگون آبت تا ابد، خلیج فارس ، دریا خزر

تا زنده ایم  شادی کنید، ای هم  وطن ای  در سفر

شکر و سپاس  نام حق ،این همه ثروت داشتیم

از گاز  و نفت واز طلا ، این همه  زیور  کاشتیم

دیگر چه گویم هم وطن، ایران ما گشته بهشت

با همّت  احمدی  را، نامش    به  اعلایی  نوشت

در خارج و در داخل و ،در هر کجا  نا مت نهان

بی فکر تو ای هم وطن، ساکن شده   عقل جهان

رایانه ها   گشته      ظفر،  با  همّت     افکارتان

بی خانمان ، فقر زمان  ، رسوا شد   از ابداعتان

محتاج و بیکاری  زبن، کنده  شده   یا   می شود

اینجا بهشت است  ای عزیز، ایران آباد می شود

گویم به   آن مستکبران، ای دشمنان مرز و بوم

از روس و آلمان و هلند، تا غاصبین قدس و روم

ما هم خمینی زاده ایم، و   خامنه ای  رهبر  دین

هرگز   نمی مالیم   کمر، مایوش باشید  ملحدین

همرزم دیگر  داشتیم  ،آن همان   محمودی نژاد

نقشه ی   کفر و ملحدان، دست زده  رفته به باد

از هرکجا می  گویمت ، بیش بگویم       یا کمی

خواهی   نخواهی ای حزین ، آنجاست  بمب  اتمی

لندن   و  اسرائیل   کجا ، آن  قاصبان     قدس را

گر   همه   سطل  آبی نهند،  نابود   گردد  کفر را

حدثْ  دیگر   از   رهبرِ   مفقو د این   مردم  پسند

از  بین  رفتند   ظالمان ، بر هم   دگر   مُهری زدند

اینها   همه   ظاهر    شده ،  از قبل     گفته رهبرم

مجری   طرحش   سیدی ،  از   بزرگان   وسرورم

ایران   شود   چون  گلستان ،  با  پشتکار   مومنان

هر   سال  از  سال  دگر، می    درخشیده   با زمان

کوهها  و دریاها  و دشت ،  ناقوس زدند اینجا امان

گوری  شده  در     دره ها   ،  کشتارگاه    دشمنان

من   گویم  و تو   گویی   و   ملّت ما      می گوید

دست   بکشید   ای  دشمنان،  آن راه  خود می پوید

راه   همه   دانسته ایم ،  ربط   حکومت   را به دین

این   انقلاب نازنین ،  گامی   به ضد       مشرکین

مشت و گره محکم زدیم، سیر ولایت    می رویم

تا   انقلاب   مهدی   را ، راه  خمینی     سر دهیم

ما از خدا هم خواسته ایم ،جانی دهد     آقا رسد

آن   شیر   اولاد   حسین،  سردار   قرآنی   رسد

آنوقت  همه   همراه   او ،لشکر  جنگی   می شود

با کافران   و ملحدان   ،در هر  کجا خونین  شود

پیروزی   ایران     را،  از     وعده های   رهبرش   

مهر   زده   الله   را ،   در   آیه های     روشنش

 

 

 

 


 
 
همسرم
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:٤۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٤ آبان ۱۳٩٠
 

                              

مردها     موجوی     عاشق       قدرتند

اوج    گیرنده      و    زیبا       صفتند

جای   خوشبختی    ز  مردانی    بجوی

چشم پوشی کن نگو   آن  را به    روی

زر  و  زیور  ،حقوق  و   پایه    کارت

نکش  بر   روی   همسر   در    کنارت

که این   مخلوق  خیلی   مهربان  است

ظریف  الخلقه   و   دارد   بیان    است

خطر  هر گز   نگو   چه  د م    نشستی

چرا   بیکاری   و      کاری      نجستی

بیان     تو    فلان     هیچی       نداری

و   یا   فرمان     پاشو        بی بخاری

همانا    دشمنت   گردد      شود    زود

صمیمیت   و   عشقت      داورت    بود

همیشه   آنچه  را  در      کلبه     داری

به همسر  عرضه    کن با بی     قراری

از  او     بشتاب     حل  مشکلت      را

تفاخر    کن  فقط    او    سرورت    را

بدان  در مغز مردان   جایگاهی    است

سکوت وخلوت       آنها  پناهی    است

نصیحت  کردنِ  آنها   چه  زود    است

چو صندوقی پر از عقرب و    دود است

سکوت      مردها      حاوی       افکا ر

چو   دیدی   مرد   را   جایی      گرفتار

که  شاید   لحظه ای    ماند به    تسکین

نیاز   مغز   را   لازم    به        تمرین

به  جای خلوتی  رفته چه    عیب   است

به گردش   رفته  تو سایه به غیب  است

نکن      زاری   همیشه   در      کنارش

صدا  بالا   نیار      سنگینه       بارش

دعا      کن    همسرت     مهرش  ببارد

درون       باغ دل         عشقش   بکارد

نگو   از   دست    تو    بچّه   و خا نه

شدم      مرهون    این   دور     زما نه

روم   پیش   پدر   مادر   به       زودی

همه   گویم   مقصر    آن   تو    بودی

بدان     اینها    نشد      مهر     زبانی

نهی      سنگ        طلاق      زندگانی

سپس   آتش   د وری    شعله     ورزد

در    بی     حرمتی ها    فتنه    گردد

زبانم    لال   به   جایی     می رسانید

سر     خفت     و خواری   می کشانید

همه   در  طرح     این برنامه   کیشند

به   درگیری   کشد  نزدیک و  خویشند

گذشت   از   بزرگان   نهد     سردری

بزرگی   کنی    عاقل   و      سروری

ببندم       کتابم      و    تو   رفتنی

اگر   آخرت    خواستی    و   مسکنی

اطاعت  ز  همسر  بسی  واجب  است

بدون   رضایش   دعا   کاذب    است

 

 

 

 

 

 

 

 


 
 
مدرسه ی عشق
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ آبان ۱۳٩٠
 

مدرسه عشق

سر مکتب به شور و شوق رفتم

ره تدریس  را  بهتر  بجستم

بگفتا   یک   محصل  با  اجازه

چشم هر گز نبیند در  کلاسه

 

یکی را گفت اقا نامتون چیست

دلم اروم شودتا گر  بگی کیست

نگاهی کرده ام رخهای شاداب

منور گشته ام از نور  مهتاب

 

منظم شد    کلاسم  از  معایب

به دفتر گشته ام  بی  هیچ  غایب

شروع   کار  من  با  نام   الله

که او قدار و او حی و  توانا

 

طی ساعت نشستم با  عجایب

چهل و سه نفر بی  هیچ  غایب

یکی را دیده ام غمگین و تنها

به در بیرون بردم در تماشا

 

چرا غم با رخت معشورگشته

زچه ناراحتی معصوم خفته

شنیدم    رازهای   دلربا  را

شهید  گشته پدر تنهای  تنها

 

بپرسیدم زمادر را  کجا  بود

بگفتا مادرم همسر شده بود

منم امشب به تنهایی سپردند

چرا ان قافله ما را  نبردند

 

کشیدم دست بر سر ریخت اشکش

به زاری مانده ام حیران پشتش

تو ای مادر چرا ول کرده ای زود

مگر در خرمنت اتش زده    بود

 

 


 
 
به پرشین بلاگ خوش آمدید
نویسنده : پرشین بلاگ - ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ آبان ۱۳٩٠
 
بنام خدا

كاربر گرامي

با سلام و احترام

پيوستن شما را به خانواده بزرگ وبلاگنويسان فارسي خوش آمد ميگوييم.
شما ميتوانيد براي آشنايي بيشتر با خدمات سايت به آدرس هاي زير مراجعه كنيد:

http://help.persianblog.ir براي راهنمايي و آموزش
http://news.persianblog.ir اخبار سايت براي اطلاع از
http://fans.persianblog.ir براي همكاري داوطلبانه در وبلاگستان
http://persianblog.ir/ourteam.aspx اسامي و لينك وبلاگ هاي تيم مديران سايت

در صورت بروز هر گونه مشكل در استفاده از خدمات سايت ميتوانيد با پست الكترونيكي :
support[at]persianblog.ir

و در صورت مشاهده تخلف با آدرس الكترونيكي
abuse[at]persianblog.ir
تماس حاصل فرماييد.

همچنين پيشنهاد ميكنيم با عضويت در جامعه مجازي ماي پرديس از خدمات اين سايت ارزشمند استفاده كنيد:
http://mypardis.com


با تشكر

مدير گروه سايتهاي پرشين بلاگ
مهدي بوترابي

http://ariagostar.com