غرش کرخه و کارون

‌ این وبلاگ حاوی فعالیت های ادبی و تحقیقی و داستانی به زبان فارسی و عربی از تالیف شاعر جاسم ثعلبی حسانی می باشد.استفاده از منابع این سایت با ذکر منبع و نام شاعر بلا مانع هست .

ترانه ی دیونتم
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:٠۳ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٠ دی ۱۳٩٠
 

بارها پشت نگاه ، بارها می خواندمت

رو به دیوار سیاه ، زارها می گفتمت

تو کجایی من شدم دیونتم

تو امینی من شدم مهمونتم

دل من را نشکنی،اشک من گناه داره

درب آن گر بزنی،ببین صد قصه داره

عزیزم چه ناله ها یی کشیدم

عزیزم چه غم هایی که ندیدم

سالها تو گشته ای در باغ دل

غنچه ها تو کُشته ای در خاک و گل

همینم که می بینی،رو بند زخمام نشینی

چه عجب پس دل تو غم نداره

چه عجب این گل تو خار نداره

بیا بنشین کنارم،گل عشقت بکارم

تا نگویی بی وفا  رفتی و باز هم نبودی

که چرا از کوی ما سر نزدی گم نبودی

گشته ام با درد و غم،پشت درهای تنم

هر کجا پرسیده ام،نامی از تو ندارم

مانده ام غریبه ام در این دیار

مانده ام اسیر غم در این مزار

چه کنم از عشق تو،سوختم از درد تو

آه سوزان کشیدم،از نفس دم بریدم

توکه دلبند منی، تو که زندان منی

من اسیر جانتم ،آتشم در زارتم

دور شد عشق تبم از داد تو

گور شد آن خاطرات مست تو

دیگه فایده نداره،چشم به راهم نکنی

دیگه عشقم تمومه ،درب قلبم نزنی

تو برو با غنچه های خشک. در گلدان غم

در کنار باغ عشقم دور شو از دیدنم

مهر و و فا همین است،درد جفا چنین است

ستاره ام گم شده ،از کوی تو رد شده

دریای پر موج دلم یخ نزده از فراق

گویا که آسمان غمش نخ بریده از نفاق

برو سایه ات ببین،رو به اشک این زمین

بی وفایی گفته ام،بارها من خونده ام

نمی خوام دل بنهم در عشق یار

نمی خوام جان بکنم از سنگ و خار

 

 دل که آزرده شده از بند مو

برو هر جا دوست داری بی منی تو

من دگه خسته شدم،من دیگه فتنه شدم

می روم از این دیار،کفنم بر روی بار

تا که پوشیدم و در قبرم نهید

خاک پاک روی قبرم ناپدید

استخوانم گم شده،اسم من پاک شده

دلت آمد اینچنین،کُشته ای این نازنین

صد مبارک ماندنت در این جهان

صد عذابی می کشی در این زمان

هی نگو جاسم فدای من شده

هی نگو گم گشته راه زر شده

ماندنت عار وبلا،در مزارت غم نوا

گل نکار در عشق یاد،بوسه هات رفته به باد

برو گریه را زباران یاد گیر

اشک ریز  گوشه ی دیوار گیر

 (بعد ما عندی عتب ،بعد ما احچی ابنسب

روح واترکنی وحید، نذل مثلک مارید

والله شلیت الگلب باخر عذاب

انته کتلیت العشگ حبک سراب)

معنی:

هر گز بهانه ای نیست،دیگرهم ماندنم چیست

برو تنهایم بذار،مثل تو بی دل نبار

به خدا دل کاشتی با درد و تاب

تو محبت کشُته ای عشقت سراب

تقدیم به استاد ترانه ها سمیرا رحمانی

 

جاسم ثعلبی/ اهواز/ کنار رود کارون 08/10/1390

 

 

 

 

 


 
 
سنین عمر
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٢:٥۳ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٠ دی ۱۳٩٠
 

 

 

در سنین عمــر پدیده ای شگفت دیدم

از طنین دل جریده ای سرشت خریدم

 

گردباد به هـرسـو چرانیدروح را

گاه زمینم وگاه درآسـمان پریدم

 

به رگبارکشانید زمــــــانه دلم را

هر سو که گرفتار می شوم جهیدم

 

مزه ی تلخی را نوش کردم به شیرین

گو چه تند اســت ولی به کراهت چشیدم

 

در گذشـــت زمـان صاعقه ها افزون شد

روز و شب در غربت تنهایی ها رهیدم

 

وفا ندیدم از زمان گفته انداهل جــفا

خوانده ام در نهان ولی آوایی نطلبیدم

 

با تملق و چپاول و دست بوسیدن

با کذب وتزویر مقامی نــــخریدم

 

نبوسیدم دست جبّاری وستم کاری

به غیر حق بدان عابدی نپرستیدم

 

به کجا روم آسوده شـــود دل وجان را

ای خالق هستی بگوکه سالها دویدم

 

در این دولت وشهر پر آشوب غمها

به تیر حســـــد هدفم گرفتندوخزیدم

 

دستم به دست یار داده ام زپشیمانی

زهیچ جا نــرفتم و نباختم تازه امیدم

 

این خلـــــــق محتاج و تشنه تعلّم است

گر من نباشم چه کسی قهرخورده نویدم

 

در معاشــرت گرگها بسی زخم دیده ام

به هر نیش که زدنددندانی را کشیدم

 

تا کنون هشت وسی بگذشت در تمام

بادم در کـویرخورد ودر دشت نوزیدم

 

به انتظار فرج ورسیدن به کمال حق

در جبهه و مزارکربلاونجف برسیدم

 

عمری که باقی است خدایا گذرکن بخیر

این عمربا مذلّت ودست بوسی نجویدم

 

جاسمـــــا پایدار باش در سفر نهایی یار

با دعای شب راز رکوع وسجود خریدم

 

ثعلبی تا زنده ای  بنال تا سپیده ی صبح

مهرنماز بجاست که مزه ی عشق مکیدم

 

جاسم ثعلبی  26/08/1372

 


 
 
غزلیات شور
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٩:٠٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۸ دی ۱۳٩٠
 

زمینم شور زار است و و آب شور ناپیدا

دلم جان می ستاید هم از این گریه و زاری را

گل درد دلم غنچه ببسته باز هر گز نیست

اگر صد مطربی آید سیاه پوشیده از غم ها

 

دلم در پوش یک ظرفی و دردم جای سوزش را

غمم چون روز یک برفی و جانم سایبانش را

در این دوران تکراری ندارد روی خوش جاسم

همش در زار و نالیدن ثعالب یار سازش را

 

شبم تا صبح بیدارم و فانوسم که خاموش است

زبس در ناله و زارم و قاموسم که پر جوش است

شکایت کرد محرابم از این چرخیدن جسمم

چه خوش خوابم و خوشحالم اگر یارم در آغوش است

 

همش باران دلتنگی به دشتم خون می بارد

دلم آشفته در برگی گل زیتون می کارد

دل آزرده شدم غمگین از این درد زمانه را

که این عشق دو آهنگی مرا مجنون می سازد

 

جاسم ثعلبی  08/10/1390


 
 
خدا خالق و یار مستضعفان
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٢:٠٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۸ دی ۱۳٩٠
 

خدا آفرید      و   بسازد   عجیب

زکوه   و    زدریا   و  اُنس   غریب

 

زمین و فلک آسمان هفت   رنگ

ستاره و خورشید و  نظم  قشنگ

 

بچرخند بر محوری جای   جای

حقیقت ستاینده ی  این   خدای

 

چو تابیده   آن    نور   در   آسمان

بیفروخت  شمع  بهار    زمان

 

از آن کلبه اسرار    شمعی    فروز

بیفروزد آن کلبه   را شب و   روز

 

توانا       فروزد      چراغ      ظفر

بیفروخت  مادام    پاینده    دهر

 

به مهرش شب و روز    بیداد   کرد

شبی روی خاموش سر داد   کرد

 

بتازید روز روان   خوش    بکار

تمام  خلایق   پی  کار   و   زار

 

که وی از در کلبه ای   در گشود

چو درب فضیلت از آن  رزق   بود

 

بکارید در   دل    خدای    وحید

شریکی درون    حکمتش  ناپدید

 

خدا  خالق   از بهر   هر  کس  چو نور

که از درد و محنت همیشه  به دور

 

بپنداشت مرسل صد و بیست هزار

اولو العزم مکتب نشان و   قرار

 

نماینده ی عزم او    در   زمین

امامان و    خاتم   پیامبر  ز  دین

 

هدایت کنند   این  بشر   سوی  نور

به گیتی به هستی به    وامانده   دور

 

بغرید صوت       ندای    معین

تو قرآن   فرایند    آن  را  ببین

 

بخوان یاد کن یار   مستضعفان

به دینار و درهم کمک کن جهان

 

جهان یتیمی همان  تنگ  و ننگ

که گوشه نشینی تو صلح و چه جنگ

 

یتیم زمان   خلقت      این      خدای

صفات خلایق    در   آن     دل    نمای

 

تو گفتی   مسلمانی و      کو      زکات

دلت    سنگ     باشد     و   هیچت   صلات

 

عجب قدرتی از    خودت       می دهی

خطا   از   من     و   توست  کو     جا   روی

 

تو انسان و رحم از دلت   زار   زار

چو     دیدی   فقیری    کند   قار قار

 

در آن عقل مختار باید    شتافت

به آنقدر   تکوین  آن را    نباخت

 

چنان گر ببندی دری    از   رهی

در   دیگری   باز     گردد    زری

 

نه گنج و نه ثروت نه ملک و نه جان

نه میخانه و ریش   وگوهر    نشان

 

نه مولود و زن     جامه ی   استان

نه باغ و نه   دینار و   نام    نهان

 

همه دست سردار و ملک    انیس

چه در کوه باشی چه دریای   خیس

 

پلیدی بس از زندگانی کجاست

تو حیوان   ناطق   کجی   نارواست

 

حلال و حرام این جهان  را     بجای

بدامان    حق را    معیشت   زدای

 

تو کاخ زری مقدمت جنت است

فقیر سیه پوش بسی رفعت است

 

نباید بنازی    به دار    و  ندار

تو مخلوق هستی و جان  در سوار

 

در آن زور و تزویر هر گز  نبود

صراطی مسیرش چو دشتی  نبود

 

تورا کیستی در زمین     سروری

نبی نوح  باشی تو جان پر دهی

 

سکوتت به جایی نخواهد رسید

نوای  جدایی  که   باید    شنید

 

چو مویی زتار عمل    ماند   ماند

نه کم بار گردد نه     خیلی   زیاد

 

امامان و اخیار   در آن   جنت  اند

اگر پاک گشتی    کتابت     دهند

 

تو را جای     سکنت نداری در آن

ندای   الهی       رسد       پاسبان

 

عجایب    جهان   قدرت   پادشاه

بیفکن نگر   چشم   در      بارگاه

 

زمین و درختان و     کوه  و    دیار

همه خلقت رحمت        این    نگار

 

تو از ثروت و علم    وفنت  بساز

دل کودک      غم    دریده      بناز

 

چو آموختی یاد     مسکین  باش

حریص علوم جهان    بین   باش

 

خدا آفرید     و تو     ر ا یاد     داد

هزار   آرزو     کرده ای   باز     داد

 

بدان        اول و    آخر   حکمتش

بماند   همان   فعل    در   ملتش

 

چو دانا نیاموخت علمش  به یاد

در آن جنت خویش   ملکش نداد

 

بیفروز       شمع    خدا     یاوری

خدا یار مسکین و   پنهان   زری

 

توکل به دار خلافت   بس   است

کمر خم کنی پیش   آن ناکس  است

 

تو را روح داده و   عقل   و   شعور

تو را جان  داده  و   دنیای    نور

 

مطیع اوامر تو   را   ناز   نیست

ستمگر به تعظیم تو را ساز   نیست

 

چو بینی ضعیفان و حق   رفتگان

شکنجه به    زندان   کفر    زمان

 

تو انسان یا بت پرست     جهان

الم تا کجا   یافتی    پس   بدان

 

نحافت خلافت رهابت بس است

امامت سلامت    خدایت   پرست

 

جاسم ثعلبی  20/10/1382

 

 

 


 
 
خوش آمدی به ایران ای سرور آزادگان
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۸ دی ۱۳٩٠
 

 

 

خوش آمدی ای با وفا به  میهن  آزادگان

خوش آمدی چه با صفا ای  بهمن  لب تشنگان

 

چه ارمغانی دارد این موج شکن  در  اوج  خود

بوی بهار آورده و یاد  شهید و  ماندگان

 

می خوانم آن روی تو را در سایه های  رخ تو

آن دسته های آهنین  فریادهای  مومنان

 

خونی که با آن کاشتی گلزار و دشت و کوه را

در کوهساران گل زده  آن  لاله های  زعفران

 

در پیکرت جویم همی آن یا ر و  سردار  امین

فال از تو را نیکان گرفت ای ماه رویای زمان

 

خوش آمدی هر سال را برمردمانت صد سلام

گلزار گردد موطن و  در  انتظار شیفتگان

 

هر آنکه شیدای محبت ثعلبی  در  آن  هلال

ماه بهمن نور زا  تابید در مهر زمان

 

همه جا شادند و خندان در مدارس در کلاس

در  ادارات  جشن  بر  پا  مقدم  بهمن نهان

 

جاسم ثعلبی  22/11/1386

 


 
 
امام آمد
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:٥٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٧ دی ۱۳٩٠
 

امام امد .

امام بت شکن نالان به دیدار شما امد .

چو ابری خروشان امد.

چو رعد و کهکشان امد .

خوش آمد.

جای شوق است و در این ایام جوشنده.

سپید صبح شفق پران هراس از شیر غرنده.

امام امد .

نسیمی صبحگاه آمد.

رشیدی هوشیار آمد.

امام امد.

امام پیشوا امد.

به دیدار شهیدان به خون غلطان دشت امد .

گلستان وطن بیدار چون بوی حسین آمد.

هراسان از جهان آمد.

به سوی شهیدان آمد.

اماما ملت ایران به عهد خویش می مانند.

چو طغیان می خروشد کفر ویران می کند ظالم.

عدالت در جهان از هستی سردار می خواند.

امام آمد.

 

جاسم ثعلبی   02/11/1375

 

 


 
 
سلام به رهبر
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:٥٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٧ دی ۱۳٩٠
 

 

 

السلام ای       رهبر      مستضعفان

السلام ای روح پاک فیض   بخش   جان را

 

السلام ای آفتاب      درخشانی    در   جهان

گفته در توصیف صبرت عاجز از انکار را

 

السلام ای نو گل   خوشبوی     صحرای   وجود

هر زمان در وصف تو تکرار آن اظهار را

 

می شود دنیا بکام     اهل    ایران   جنت  است

می نماید شادمانی در فضای باغ را

 

تا ظهور مهدی مولا ی   ما   صاحب     زمان

متصل می شود نهضت   دست  ان  سردار  را

 

می گمارد ظالمان در     عرشه ی   دنیای پست

می نماید کفرشان منقول  در  اسلام  را

 

روز موعود جهانی    ای الاها     کی  رسد

این جهان از ظالمان پاکیزه و مختار را

 

ای خدا بر روح پاک    رهبرم   رحمت    بده

بت شکن حامی ملت قلب خود  چون  ماه را

 

روح او با علمای   محترم   محشور    کن

یاد یاران گر بیاید دل بگیرد  زار  را

 

جاسم ثعلبی  03/11/1380


 
 
سرود جوشیدن چشمه
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:٤٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٧ دی ۱۳٩٠
 

چشمه جوشید و مزین کرد این گلزار را

عید بهمن داد پیغام شهیدان لاله را

ما همه این روز مبارک جشن را بگرفته ایم

سوسن وسنبل و گلها لب گشایند خنده را

سبزه زار شد .سرزمین ما. خنده دار شد آن حزین ما .

چونکه روزهای با سعادت است .

مظهر افتخار آن شهادت است .

یادشان بخیر . می دهند  نوید .

همکلاس ای دبیر بر تورا درود.

ای امام ای فقید بر تو صد سلام. (بر تو را سلام)3

حافظ دین ما بر تو صد درود.

مبشر در هوا نالید .به گوش مادر نالان شهیدی را .

امامت دین اسلامت حجابت را نگه داری .

که آسوده دلی خاطر نمانم در عزا داری .

مبادا مادر نالان نپاییده به پنداری .

شهیدان لاله ها در دشت خونبار وطن بارید.

شما ای هم وطن دانسته ای با خون من .

با جثه ی پاره پاره ام .وطنم .اسلامم را به تو امانت سپردم.

برادرم .خواهرم.مادرم.مبارکباد (2)

در جهاد .در بسیج . در سپاه .آن منم (2)

با شکوه با جلال . ای یادواره ی ما 22 بهمن ماه(3)

جاسم ثعلبی  04/11/1368

 

 

 

 


 
 
بوی بهمن
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٧ دی ۱۳٩٠
 

 

 

بوی خوش در وطنم چون گل ریحان آمد

بلبلان کوچ کنان با عدل و میزان آمد

 

بچه ها   با آه  فریاد  آمدن  بهمن  درود

شاخ گل در دست دارند چونکه هر سال آمد

 

آمدی بهمن  صفا  شد   دشت  وکوهستان  ما

کفر   و  دژخیمان  فنا  شد  نور  ایمان آمد

 

باز گشتی لیکن  از رهبر  نپرسیدی  کجاست

روح     الله  کرسیش  مشبوح  جانان  آمد

 

شاد  باشید  دوستان  همرزم  من  تبریک   گو

لب چو گل در گلستان باز و  خوشیها  آمد

 

همکلاسان     دانش   آموزان    امید    امام

جای رهبر خالی است  بوی  جماران  آمد

 

اهواز   ما با   شور  و  شوق عاجزم در  توصیف  آن

در  تمام  صحنه ها  یاد  از  شهیدان  آمد

 

ای شهید  این  افتخا ر از    سید السادات   رسید

چونکه در میدان  تنها  بوی  کارزار  آمد

 

شاد باشید تا در این روز لحظه ها بگذشت   زود

کی  تامل  کرد  تا  محبوب  جانان    آمد

 

دست را محکم بگیر الله  و  اکبر  را  بگو

بار دیگر  چون  قبیل  یار  ضعیفان  آمد

 

جاسم ثعلبی   22/11/1386

 

 


 
 
من می روم
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱:٤٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٧ دی ۱۳٩٠
 

 

من میروم شاید که برگشتنی نیست

من میروم شاید دگر هم دیدنی نیست

در آسمان غربت دیدار وحشت

یک منتظر دارم و یک هم خوش گذر نیست

******

چشم خود را بسته ام درب نگاهت جسته ام

صدای پایم اومده میهمون دل شکسته ام

*****

در کلبه ات نشسته ام یک ساعتی دل خسته ام

لیک نیامدی چرا تا من صدایت کرده ام

*****

سه روزه در به در بودم به کویت دیده ور بودم

چرا نیامدی عزیز دو ماهه چشم به در بودم

*****

سه روزه من تهران بودم یه لحظه میهمونت بودم

مرسی از این پذیرایی در کلبه ات شاد بودم

*****

ستاره ی دلم دیدم حرفای زیبا شنیدم

کاش بیامد در دیار بهشت تهران خریدم

*****

وقتی تو در باغچه دیدم یه لحظه سویت دویدم

مهری که دادی به دلم عشق نگاهت را چیدم

*****

غم های تو را دیدم دردای تو بشنیدم

تنهایی بدون یار بی او شب نخوابیدم

 

جاسم ثعلبی   06/10/1390


 
 
لحظه های انتظار
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:۳٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ دی ۱۳٩٠
 

در گلستان سروده های جوان

گلی در جاده های سردسیر

با نغمه های زیبای دل آهنگش

آشنا شده دل بی درمان

بعد از سالهای انتظار

و پرسش و جوی یادمان زمان

وعده ی دیدارها جویا شد

در یک دریچه ی سرد و پر جوش

و گذر از راه های صعب العبور

و تحمل درد انتظار و دیدار

با شور و شوق و علاقه

همچو زمینی محتاج به آب

دل خشکیده از عطش دیدار

در جای محل سکونت یار

جای مسکنی نبوده

با تلاش و کوشش وشانس

در هتلی از نام آشنایان

مسکن گرفته

منتظر زنگ مبایلم

هر آن که صدایش ببارد

لیک گل سبد من

در یک بسته گل چین

یا درون دلش خاموش

و به دنبال بهانه های روز

وبا اعتماد های بسیار

لحظه ای یاد ننموده

حتی وعده های پیشن

هم را به فراموشی سپرده

نه از مراوده ودید و بازدید

نه از سر زدن های بی موعد

نه از آبسیر کردن درد هایم

نه از همکاری های دیگر

همه و همه را زیر پا نموده است

نیامد تا بعد از گذشت ساعاتی

ناگهان فرستاده هایش رسید

و مرا به درون قفسی پرانید

به همراهیشان  فرا خواندم

در یک جای  بالا و پر از درد

او را بالای شاخه ی درختی یافتم

که نه بال میزند و نه چشم می بالد

چون صنم ایستاده

جواب سلامم به سختی

و در اتاقی کوچک

و حال زیبا

و درختان سر به هوا کشیده

همه سکوت

هیچ کس تاب سخن ندارد

زبانه ها نکشیده

تا شیرینی دلم را تقدیم

و حرمت کلامم را تسلیم

سفره ای پهن شده

پر از غذا های متنوع

بعد از سیر وسفر جوع

داستانی را آغاز

و سخنی را باز

با چندین و چند اعتراض

یار دیرینه ام یک لحظه

لبخند گلش را ندیدم

و صدای ومهرش نشنیدم

و در آبشار زندگی متفرج بوده

ودر جای دوری مشغول

و دلم را مفکور

تا پرتاب گلوله با هدف معمول

به دیدارش آمده ام ولی یاری نیست

در کوی ایشان نشسته ام ولی ثمری نیست

کجا رفته این یار همیشه دعوتم

در کار زار خجالت خفته و خبری نیست

تقاضای دیدارش نمودم

با هزار زحمت در کنار حوضی نشست

و چه مرموز و با ادب

سکوت و خاموش

چراغهای دلش روشن

چه زیبا گوی این نورش

با زبان بی زبانی

لبخندش هزاران قصه ودرد داشته

همه در پیشانیش انگاشته

تا راهی باز شود

و دل نوشته اش آغاز

دعوتش کردم به تفحص

چند لحظه ای کنارم ایستاد

با ترس و لرز

و دست به پشت قفل کرده این استوار

تقاضای رعایت ادب کردم

با سمجی پذیرفت

چشمش به جایی می نگرد

احساس عجیبی دارد

مثل اینکه چیزی را مخفی کرده است

یا از جایی آزاری دیده

حرف جدیدی نبود

از پل صراطش رد شدم

خجل بود و مهربان

مرموز بود و شادمان

دوست نداشتم از وی دور شوم

لیکن رعایت ادب شرط

به محل استقرار

همه منتظر رای نهایی

همه یک فکر ویک نظر نیستند

هر کدوم راهی

و هر طرفی جایی

نمیدانستم چگون آغاز و چگونه پایان دهم

هر کدوم مرا به سویی می کشد

متحیر شدم از شرمندگی

و نتوانی

تا دقیقه ی نهایی

مهلت مشاوره دادم

و به آشیانه ام باز گشتم

ساعتی بعد خبری نیست

همه ی ستاره ها خاموش

تا روزنه ی بعد

مایوس شدم از انتظار

مایوس شدم از دیدار نهایی

تصمیم به سفر گرفته

و با کوله بارم به ره افتاده

نه خبری نه دیداری و نه ذکری

تا دقیقه ی نود

مرا دعوت به دیدار

از وقش معلوم

و از فشار یار مفهوم

او را در دام انداختند

و دورش راآتش افراختند

سفری بی هیچ دیدار وهیچ انتظار

همانجا دفتر عشق بسته شد

به پرونده روزگار تسلیم

من مانده ام و ساده دلی

من مانده ام و باورهایم

من مانده ام و تنهایی

در کمند کفن بند زنده ام

و به دیار خویش برگشته ام

خدا حافظ ای رهگذر

ای یاور و بی خیال

تو را به آینه ی روز گارم می سپارم

برای همیشه

جاسم ثعلبی  03/10/1390  هتل فرهنگیان تهران

 

 

 

 


 
 
گریه نکن(تقدیم به دخترم عسل ثعلبی)
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:۳٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ دی ۱۳٩٠
 

 

گریه نکن من صدای گریه ات را

در درونت احساس کردم

وقتی ساکتی

و قتی در فکری

وقتی به من می نگریستی

وقتی من بغل کردی

وقتی اسنخر آبی خواستی

می دونم در درونت آه محبت هست

می دونم سلم

این باغدارت می داند

که چقدر من زحمت کشم

و چه بهانه های نا جوری اختراع

و چه درد های تلخی از زبانش شنیدم

مدتی را در درون صبر قلبم تحمل کردم

آهی که مرا میسوزاند

باغدارت آدم سمجی است

نمی گذارد به گلم دست بزنم

نمی گذارد دلم را بردارم

در گلستان عشقمان گردش

و به گلهای همجوار سلام

با زخم زبانیش حرمت دلها را

طبل توخالی توصیف

ای عزیز

سالها می گذرد

و بدان در قلب منی

من و باغدارت جدا شدیم

اما امل دیداری هست

برای دیدارت

سوم دیماه سال 90

سال خاطره های تلخ من وتو

جلوی دادگاه چهارده

آن لحظات دوری و دو راهی

من به راهی وتو به راه دیگر

راه ها جدا شده اند

ولی راه دلها نزدیک

بازگشتت با گریه و بابایی و بوست

همه در دلم حک شده

واثرش گذاشته

بدان عسلم هر گز فراموشت نمی کنم

من بابای توام

بی بابا نخواهی ماند

گر چه همه ی بابا ها آب شدند

ولی بابایت روحش در هوا

در کنارت و دور تا دورت

در هر کوی و برزنت

من از اول دوست دارم

ولی ابراز نمی کنم

می دانم با باغبان عاقبتی نیست

و هر ان وقت جدایی برسد

و ترس آن دلبندی به هر دو

ترس از آه و ناله ات

بارها در آن زمونه

به بازی هایت هم بازی نمی شدم

ولی حرکاتت در دلم ثبت شده

دوست دارم دخترم

هر جا باشی

در سایه ی خداوند سالم و پایدار

وارزشمند و هوشیار

مثل باغبانت گل تنهایی نکار

بیا و به داغستانم سر بزن

بیا دلم را در آغوش بگیر

محتاج محبتت هستم

محتاج این که ظلم و ستم باغبان

را حس کنی

و زخم زبونی هایشان

چشمم را خونین

بار ها سیلاب دلم از چشمه ها سرازیر

ولی دلهایشان بی رحم

و مردمی اهل ستم

و شاید پس پرده ی سرنوشت

که ماها را از هم دور کرده

صبر هایمان را افزون

و عشق هایمان را بیرون

و دلهایمان را محزون

گریه نکن من در کنارتم

جاسم ثعلبی 04/10/1390  تهران


 
 
کوچ از دیارت
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ دی ۱۳٩٠
 

خدا حافظ ای یار

خدا حافظ ای دوست نا آشنا

آمدم ولی کویت بسته

به آمید دیدارت آمدم

برای رفع دلشکستگی

چراغ کلبه ات خاموش

و ایده هایت را در پوش

پرستوها از دیارچ کوچ

بال زده لحظاتی دیگر

از باغستانت هجرت

و تنهایی را با درد و محنت

به ندامتگاه شرمت

به چهار دیواری تنهایی

به غروب آفتاب

به سوی ساحل دریاهای جوشان

و سرعت زمان

و نا امیدی سر سامان

وآه های سوزناک

همراه با آهنگ جدایی

و خاطره ها و بی اعتنایی

دل در دیارت مانده

و جسمم را سرود مرگ خوانده

چه درد ناک است این لحظات

لحظات جدایی و تنهایی

هر گز چنین نپنداشتم

به این سادگی

و در پایان مسیر

به قبر ستان دلم سر نزدی

و فاتحه ای را نثار جانم نکردی

و دانه ی خرمایی را نجوییدی

تا ثواب را در آخرتم حس کنم

آخر این عشق توست یا هوس

میدانم مشکل از آن توست

دیگران دست بسته ی تو اند

فرمان پذیر داستان های غمت

گلی در شوره زار می کارد

و به در و دیوار همسایه

تکیه تا عناد آنها

زمینت را گلزار بکنند

و درونت را بیمار

خدا حافظ من کوچ کرده ام

برگشتنی در میان نیست

در این شهر غوغایی

در این شهر پر آه و ناله وستم

هر کوچه بازارش برایم خاطره

و هر خیابان و گذرش برایم درد ناک

چیزی در این شهر ندارم جز عسلم

آن هم با درد روزگار

و فراق بسیار

به خدای ستاره ها سپردم

و اشک دوریش را سرودم

و وداعم را باهاش کردم

و میخ تنهاییش را در قلبم کوبیدم

می دانم آن تنهاست

و من تنها و دلمان نزدیک

به انتظار روزی که درختش شکوفه زند

پس دیگر در شهر جایگاهی ندارم

و در پس کوچه هایش نیز

وقتی دلت عاصی

و خانواده ات نازی

کسی به فکر من نیست

با این راههای دور و دراز

دیگر پای من به تهران بسته

آسمان و زمین دیگر راه نمی دهد

تا به دیدارت بیایم

علتش ترس از این معامله ها

و اشک ریز این برنامه ها

و دعوتی زیر این مکرها

و دلشوره ام از این دیدارها

دیداری دیگر نخواهم داشت

مگر تو بیایی به کلبه ات

گر نیایی طناب های وصل پاره

وفراموشیت مشیت پروردگاره

برو خدا پشت و پناهت باد

 

جاسم ثعلبی 04/10/1390  تهران

 

 


 
 
سنگدل (قدیمی به مامان عسل)
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ دی ۱۳٩٠
 

 

خاطراتت کم کم محو می شود

از صفحه ی روزگار دلم

لحظه ای در برگهایش جستم

چندین صحنه ی غافل کننده

و سینی خالی از نوش

یادت میاد خاک پایم بودی

گریه هایت

آمدنت

میهمان کردنت

بی کس بودنت

آنروزی که اطرافت خالی

و امیدت واهی

غرق دریای غمت

و من ریشه ی نجاتت

با علاقه آمدی

ودر اتاقی خفته ای

یه باره بالا دویدی

بالای پشت بام

و از دوریم نالانی

و به عشقم پایبند

و بی تحمل تنهایی

بحث آینده ها

روزگار و بچه ها

و همه چیز و همه جا

با آبیار شدن زمینت

آن هم بعد از آبیارش

عوض کردی گردنه ها

و سیب و گلابی دوقلوها

و انداختن این بچه ها

چقدر دلم نالان شد

تغیراتی زیاد

در دشت دلم

تا با نگاه درخت پیر نگاهت

رفتی و هردو را

ویران ترس روزگارت

سر بریدی و در کفن

به دست من نهادی

و در قبرستان دلم خاک کردم

و محبت ها بعد از آن آغاز

تا وقتی که شکوفه عسلت بارور شد

خیلی از پل های ارتباطمان را قطع

مثل یه بچه ی ناز نازی

همش خواب و همش نالان

همش گرفتار درد روزگار

همش می گفتی غریبی در این دیار

قصه ها دوباره شروع

و درد های خفقان وجودم نبوغ

شیشه ی عشقمان را تیکه تیکه کردی

و حرمت عشق را دریدی

چند باره پرده ها را دوختم

لیکن ناامید وارانه

از رفتارهای ناپسندت

از قیل و قالت

از نشستن بر روزنه راه ها

از شیطنت ها و مکر ها

از بی زاری ها و رویاها

رفتی و با رفتنت خوشحال

مدتی ماندی بی پر و بال

تا که کشید روزگار

به درهم و دینار

و اشتغالت سر کار

در کروز لعنتی

در جایی که آشیانه ی بیوه هاست

و رشوه خواری وپارتی بازی

بی مخایرت رفتی و با یوسفت مشغول

سنگ آب کشیده

ودلت خار دریده

اینجاست که لاشه خواران پیدا

و مگسان در آوا

و پیران مانده در کمندت

باعث دوری عشقت

عشق یکتا را در سبوس دردت

تو ماندی و تکه جگرم را

که با مکر و حیله

از من ربودی

به انواع بهانه ها

در نهایت مطاف

در لحظه ی جدایی

گریه های دختر و پدر

در دل سنگت بی تاثیر

کاش قلبم از بدایت

گلش را در سرزمینت نکاشته

تو و آن ماندید

با هزار درد و تنهایی

و بدبختی و بی پدری

و هزار آرزو

هر پدر و دختری می بینند

حسرت در وجودش می شکند

دلش لبریز می شود

غم و غمناک می گردد

به فکر می رود

به دنبال اولین و آخرین خاطره ها

او را تشبیه می کند

دست پدر خیالی را می گیرد

و همبازیش می شود

این نقشه های شومت

این عاطفه های دروغت

این خنده های مختومت

در این دیار کاربرد ندارد

همه چیز در این کوهستان برملا شده

همه چیز طبق برنامه است

ای سنگدل

برو دفتر عشقم بسته

و عهد را هم شکسته

ولی دیدن گلم حق است

و آبیاری آن وصل است

به من نگاه نکن

تو واسه هر دوی ما غریبه ای

و خاین به عهد

غریبه ای که کور و کر است

برو که خدا داور و این سنگدل

یه روزی حقیقت نمایان خواهد شد

 

جاسم ثعلبی  04/10/1390 تهران

 

 


 
 
سنگدل (قدیمی به مامان عسل)
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ دی ۱۳٩٠
 

 

خاطراتت کم کم محو می شود

از صفحه ی روزگار دلم

لحظه ای در برگهایش جستم

چندین صحنه ی غافل کننده

و سینی خالی از نوش

یادت میاد خاک پایم بودی

گریه هایت

آمدنت

میهمان کردنت

بی کس بودنت

آنروزی که اطرافت خالی

و امیدت واهی

غرق دریای غمت

و من ریشه ی نجاتت

با علاقه آمدی

ودر اتاقی خفته ای

یه باره بالا دویدی

بالای پشت بام

و از دوریم نالانی

و به عشقم پایبند

و بی تحمل تنهایی

بحث آینده ها

روزگار و بچه ها

و همه چیز و همه جا

با آبیار شدن زمینت

آن هم بعد از آبیارش

عوض کردی گردنه ها

و سیب و گلابی دوقلوها

و انداختن این بچه ها

چقدر دلم نالان شد

تغیراتی زیاد

در دشت دلم

تا با نگاه درخت پیر نگاهت

رفتی و هردو را

ویران ترس روزگارت

سر بریدی و در کفن

به دست من نهادی

و در قبرستان دلم خاک کردم

و محبت ها بعد از آن آغاز

تا وقتی که شکوفه عسلت بارور شد

خیلی از پل های ارتباطمان را قطع

مثل یه بچه ی ناز نازی

همش خواب و همش نالان

همش گرفتار درد روزگار

همش می گفتی غریبی در این دیار

قصه ها دوباره شروع

و درد های خفقان وجودم نبوغ

شیشه ی عشقمان را تیکه تیکه کردی

و حرمت عشق را دریدی

چند باره پرده ها را دوختم

لیکن ناامید وارانه

از رفتارهای ناپسندت

از قیل و قالت

از نشستن بر روزنه راه ها

از شیطنت ها و مکر ها

از بی زاری ها و رویاها

رفتی و با رفتنت خوشحال

مدتی ماندی بی پر و بال

تا که کشید روزگار

به درهم و دینار

و اشتغالت سر کار

در کروز لعنتی

در جایی که آشیانه ی بیوه هاست

و رشوه خواری وپارتی بازی

بی مخایرت رفتی و با یوسفت مشغول

سنگ آب کشیده

ودلت خار دریده

اینجاست که لاشه خواران پیدا

و مگسان در آوا

و پیران مانده در کمندت

باعث دوری عشقت

عشق یکتا را در سبوس دردت

تو ماندی و تکه جگرم را

که با مکر و حیله

از من ربودی

به انواع بهانه ها

در نهایت مطاف

در لحظه ی جدایی

گریه های دختر و پدر

در دل سنگت بی تاثیر

کاش قلبم از بدایت

گلش را در سرزمینت نکاشته

تو و آن ماندید

با هزار درد و تنهایی

و بدبختی و بی پدری

و هزار آرزو

هر پدر و دختری می بینند

حسرت در وجودش می شکند

دلش لبریز می شود

غم و غمناک می گردد

به فکر می رود

به دنبال اولین و آخرین خاطره ها

او را تشبیه می کند

دست پدر خیالی را می گیرد

و همبازیش می شود

این نقشه های شومت

این عاطفه های دروغت

این خنده های مختومت

در این دیار کاربرد ندارد

همه چیز در این کوهستان برملا شده

همه چیز طبق برنامه است

ای سنگدل

برو دفتر عشقم بسته

و عهد را هم شکسته

ولی دیدن گلم حق است

و آبیاری آن وصل است

به من نگاه نکن

تو واسه هر دوی ما غریبه ای

و خاین به عهد

غریبه ای که کور و کر است

برو که خدا داور و این سنگدل

یه روزی حقیقت نمایان خواهد شد

 

جاسم ثعلبی  04/10/1390 تهران

 

 


 
 
لحظه های انتظار
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٢:۱۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ دی ۱۳٩٠
 

در گلستان سروده های جوان

گلی در جاده های سردسیر

با نغمه های زیبای دل آهنگش

آشنا شده دل بی درمان

بعد از سالهای انتظار

و پرسش و جوی یادمان زمان

وعده ی دیدارها جویا شد

در یک دریچه ی سرد و پر جوش

و گذر از راه های صعب العبور

و تحمل درد انتظار و دیدار

با شور و شوق و علاقه

همچو زمینی محتاج به آب

دل خشکیده از عطش دیدار

در جای محل سکونت یار

جای مسکنی نبوده

با تلاش و کوشش وشانس

در هتلی از نام آشنایان

مسکن گرفته

منتظر زنگ مبایلم

هر آن که صدایش ببارد

لیک گل سبد من

در یک بسته گل چین

یا درون دلش خاموش

و به دنبال بهانه های روز

وبا اعتماد های بسیار

لحظه ای یاد ننموده

حتی وعده های پیشن

هم را به فراموشی سپرده

نه از مراوده ودید و بازدید

نه از سر زدن های بی موعد

نه از آبسیر کردن درد هایم

نه از همکاری های دیگر

همه و همه را زیر پا نموده است

نیامد تا بعد از گذشت ساعاتی

ناگهان فرستاده هایش رسید

و مرا به درون قفسی پرانید

به همراهیشان  فرا خواندم

در یک جای  بالا و پر از درد

او را بالای شاخه ی درختی یافتم

که نه بال میزند و نه چشم می بالد

چون صنم ایستاده

جواب سلامم به سختی

و در اتاقی کوچک

و حال زیبا

و درختان سر به هوا کشیده

همه سکوت

هیچ کس تاب سخن ندارد

زبانه ها نکشیده

تا شیرینی دلم را تقدیم

و حرمت کلامم را تسلیم

سفره ای پهن شده

پر از غذا های متنوع

بعد از سیر وسفر جوع

داستانی را آغاز

و سخنی را باز

با چندین و چند اعتراض

یار دیرینه ام یک لحظه

لبخند گلش را ندیدم

و صدای ومهرش نشنیدم

و در آبشار زندگی متفرج بوده

ودر جای دوری مشغول

و دلم را مفکور

تا پرتاب گلوله با هدف معمول

به دیدارش آمده ام ولی یاری نیست

در کوی ایشان نشسته ام ولی ثمری نیست

کجا رفته این یار همیشه دعوتم

در کار زار خجالت خفته و خبری نیست

تقاضای دیدارش نمودم

با هزار زحمت در کنار حوضی نشست

و چه مرموز و با ادب

سکوت و خاموش

چراغهای دلش روشن

چه زیبا گوی این نورش

با زبان بی زبانی

لبخندش هزاران قصه ودرد داشته

همه در پیشانیش انگاشته

تا راهی باز شود

و دل نوشته اش آغاز

دعوتش کردم به تفحص

چند لحظه ای کنارم ایستاد

با ترس و لرز

و دست به پشت قفل کرده این استوار

تقاضای رعایت ادب کردم

با سمجی پذیرفت

چشمش به جایی می نگرد

احساس عجیبی دارد

مثل اینکه چیزی را مخفی کرده است

یا از جایی آزاری دیده

حرف جدیدی نبود

از پل صراطش رد شدم

خجل بود و مهربان

مرموز بود و شادمان

دوست نداشتم از وی دور شوم

لیکن رعایت ادب شرط

به محل استقرار

همه منتظر رای نهایی

همه یک فکر ویک نظر نیستند

هر کدوم راهی

و هر طرفی جایی

نمیدانستم چگون آغاز و چگونه پایان دهم

هر کدوم مرا به سویی می کشد

متحیر شدم از شرمندگی

و نتوانی

تا دقیقه ی نهایی

مهلت مشاوره دادم

و به آشیانه ام باز گشتم

ساعتی بعد خبری نیست

همه ی ستاره ها خاموش

تا روزنه ی بعد

مایوس شدم از انتظار

مایوس شدم از دیدار نهایی

تصمیم به سفر گرفته

و با کوله بارم به ره افتاده

نه خبری نه دیداری و نه ذکری

تا دقیقه ی نود

مرا دعوت به دیدار

از وقش معلوم

و از فشار یار مفهوم

او را در دام انداختند

و دورش راآتش افراختند

سفری بی هیچ دیدار وهیچ انتظار

همانجا دفتر عشق بسته شد

به پرونده روزگار تسلیم

من مانده ام و ساده دلی

من مانده ام و باورهایم

من مانده ام و تنهایی

در کمند کفن بند زنده ام

و به دیار خویش برگشته ام

خدا حافظ ای رهگذر

ای یاور و بی خیال

تو را به آینه ی روز گارم می سپارم

برای همیشه

جاسم ثعلبی  03/10/1390  هتل فرهنگیان تهران

 

 

 

 


 
 
قصر میهمانی(تقدیم به کارکنان هتل فرهنگیان تهران)
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٢:۳٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ دی ۱۳٩٠
 

 

از دیار لاله های سرخ به سرزمین شادیها

راه های پر پیچ و خم را طی کرده ام

چه سختی ها را چشیدم

به دنبال نام ونشانی  جای دلان

پرسیده است خاطرم از یاران

لحظاتی در تنهایی سپردم

این همه جا و من غریبه ام

مدتی در تب زارم کشیدم

تا ساعاتی بر صندلی انتظار

و ندای آشنا به درد

گشته است خاطرم مهر هایی را

با گذشت لحظات به قصری روانه

تاریک و ترسناک

در سالن های دراز

و فرش کشیده ی رمان

تخیل خاطراتم را

بر دیده های جوانه در هر جای این وطن

چه بچه های بی آشیانه

چه مدارسی زیر چادر های گرم تابستان

و چه مشقت های تحصیل در این ظلمت

با این گشت چه تصوری خواهند داشت

لاکن نمی دانید در جاهای دیگر چه خبر است

و در گلزارهای روستایی چه خطر است

با این همه مال اندوخته

و این همه جلال افروخته

که سرمایه دار ما در خواب میبیند

و کارمند ما را چون سراب

ای کاش عدالتی باشد در این محراب

تا بکارد درخت نیکی در این مرداب

و بسوزد فقر ونداری در جهان بی تاب

کاش بچه های چادری دعوت می شوند

و تصور می کردند بهشتی است بالای زمین

و خدایشان را صد چندان تشکر

از این خوشی و خوشحالی

که عمری ندیده اند

و مخلوق را مهربان ومتفکر

شادابی خود را به ارمغان

و دلدادگی خود را به دوستان

و زیبندگی دیده هایشان را جوشان

و تعاریف گفته هایشان مهربان

الهی من همینم

که دلبند این عزیزانم

عزیزانی که از مهر وصفای حق

پدر یا مادری با قهر این روزگار ستم کشیده اند

و مبهوت و چشم براه نیکوکارانند.

 

جاسم ثعلبی  03/10/1390


 
 
غریبه
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

در یک شب تاریک

در یک شب سرمایی

به بازار دل دادگان

به کوی دل یافتگان

صحنه های غمی را در دلم پوشیده

یکی پس از دیگری تابان

در ستاره  تنهایی و غربت

لحظه ای به حا ل نگرانیها

که در ذاتم زندانی و پشیمان

آهای سوزان و درد  های بران

و عذابهای جوشان

به فکر داد و فریاد عزیزان

شکم گشنه ی سه وعده

با خوراک غم انگیزی دل

در شهر تهران

میدان حر  در سپیده ی غروب

دید و بازدید چشم خوابان

کاخهای دلم ویران

ناگهان صدایی بیامد در مکان

از خواب بیدار

و آهویی یواشکی رد شده از کنار

لبخند زنان

نظر انداخته از نهان

با تیری سوزان

 به دلی سوخته در آتشدان

گفت: لعنت بر حسودت

دیر فهمیدم این کلام

به دل اصابت کرد این پیام

تا برگشتم آهو از دشت مغان

در رفته

و در چند متری فاصله انداخته

نمی داند دلم مجروح گردیده

و بسی رنج کشیده

و سختی خورده

و در وسط دریای زندگی خشکیده

کاش میداند این آهوی تیز رو

تا ترسیم نماید حلقه ی صبرم را

و بدرود فرستد به این مهرم را

به وی خندیدم  و تبسم کردم

از اینکه نمی داند اینجا جای عشق بازی نیست

دلی داشته ام که هزار تیکه شده

و سالهاست که روحش پر پر شده

در بازیچه های دور گردان چرخبالهای افسردگی

و به سرزمین نام آشنایان مردگان

درود بر دلهایی که ظاهری خندان و باطنی آتشدان

 

جاسم ثعلبی 03/10/1390  خ کاشان تهران


 
 
روز داغ ( تقدیم به دخترم عسل ثعلبی)
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٩:٥٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

 

دلها همه دلهره ی جدایی

راه ها چه دور و دراز

نگاه های آویزان

نفس های حبس شده

همه در یک لحظه

لحظه ی جدایی و وداع

لبخند ها بسته

دیوار ها شکسته

حرمت دلها وابسته به زمان

در یک صحنه ی طلاق

در یک مرگ جدایی

همه مات و مبهوت لحظه ی تنهایی

صدای تپش قلبها همچون تار گیتار

گسلی در سر  زمین عشق

صحنه ی درد آور

سکوت دخترک نازنین

و آشک ریز از ترس مادر

جرات وداع پدر نداشت

دلهای عاطفی ویران

مانند زلزله ای در یک کوهستان

آسمان صاف از ستم خون باریده

و زمین صبور از ظلم گسل ایجاد کرده

و دریاهای جوشان با موجهای بلند

و غرش و رعد وبرق زمان

در یک حادثه ی دلخراش دلها

همه تکان تکان

در سبدی از بلا های این دیار

چه نیکی هایی را داس کرده روز گار

و شررها را باز داده در کنار

آه از این لحظات سخت و فریبنده

کوتاه آمدن راهی باز نکرده

و بخشش ترازوی خود را از کار انداخته

دیدن معشوقی که سالها شیفته و دلباخته

و به دشمنی ناروا انداخته

وآن چشم نگاه تیز خود را کنار زده

و لبخند نیمه باز غنچه های دل را مکیده

در فنای قبرستان دلها جا گذاشته

دیگر محبتی وجود ندارد

دیگر نور آفتابش بر گلستان دیده ام نمی تابد

دیگر آن تبسم نگاهش را نمی نگارم

دیگر همه قصه ها تمام شد

دیگر همه ی خاطرات به باد فنا رفت

فقط و فقط یه بازتابی از گذشته

در اذهان خفته

گاه گاهی زنده و پایدار

با خفقان دلها کوبیده

در قعر و قهر دادگاه پر آشوب غم ها

دیگر فیلم زندگی تاریک

و به نابودی می رود همه روز

دیگر آن آرزوها ی دیرینه  بیدار نمی شوند

آنها خفته اند در روزهای داغ

همچون امروز

روز وداع و روز تنهایی و روز فراق

روز درد ناپایدار

روز ظلمت و تاریکی اسرار

خدا حافظ ای روزگار

باز هم تو را ملاقات خواهم کرد

به امید صاحب ملک و ستار

جاسم ثعلبی 3/10/1390 هتل فرهنگیان تهران

 


 
 
گریه ی تیر نهایی(تقدیم به دختر گلم عسل ثعلبی)
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٩:٢۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

قبل از دو سال خنده های روزهایم مرد

قبل از دو سال خوشی هایم را با خود برد

قبل ار دو سال شیرینی زندگیم را خورد

من مانده ام قرین نیستی

مثل باد شرجی

بی مسیر وبی جهت

هر باز جهتی دارد

با کوله بار خستگی هایم در حرکت

سالها درد و محنت

سالها آه و منت

کیسه ی صبرم فنا شد

و زنجیره ی عشقم بلا شد

همه جا گرد وغبار

در گردابی از غمبارها

و در تنهایی افکارها

در کلبه ی خموش نمامان

ناگاه صدای رعد وبرق اژده ها

و حضور در گریه ها

گریه ی وداع و خداحافظی

گریه ای همراه با اشک موزون

از ته دل در آمده

از دخترک نازنین

طعمه ی روزگار شده

با ناراحتی وصدا گرفتگی

بمان یک روز در کنار

راه دیدنش بسته

با نقاب ندامتگاه کوردلان

نمی شود اشکش را پاک

و گریه اش را بند

حصرتی است در دل مانده

از ملاحان دور افتاده

نمی شود آه را تحمل کرد

و نمی شود در پناه

بعد از این همه التماس

بعد از این همه خدمت

نای پدری فراموش

و کلبه ی روشنش خاموش

و صدای دیرینه اش پر خروش

می خواهد ستون کلبه ای شود

ای عزیز و جگر سوز

منتظرتم

از دیار آشناها

و دیده های خندان

قد بلند کن

دیر نیست درخت نخل اوازه می خواند

و سربلندی تا ابد

باش من بیدارم

تحمل کن آزارهای نامردمان

تحمل کن آن نیش خند نامهربان

تحمل کن تا ساقه زند در گلدان

راه دوری نمانده

و تاریخ روایتش را خوانده

وزمان طریقه اش را جسته

بخند با ستاره های آسمان

شاد باش با خورشید مهربان

انبار کن حصرت دل

در کیسه ی صبرت

در دیده ی مهرت

بابا هست تا تو هستی

به مرگ تسلیم نیست

او منتظر دیدارت

او شادمان آن لحظه های بی تنهایی

آغوشش باز

و دیده اش دراز

و انتقام خدایی آغاز

بر بی مهر دل خفتگان

و بیماران دل مردگان

اوست همیشه همیارت باد.

 

تقدیم به دختر گلم عسل ثعلبی

جاسم ثعلبی 2/10/1390 تهران


 
 
بیا از غار دل بیرون
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٠:٥٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

منم در باغ آن  ایوان

کنار ساحل دریای غم بارت

نشستم تا بیایی شمع افروزی

بیا از غار تو بیرون

چه ساعت ها خبر دارم

چه محنت ها کشان بارم

بیا یارا دلم خشکیده از ناله

همش ژاله همش باله

بیا من آمدم درب دلت بگشا

اگر این همه نا پیدا

زدوری راه و خستگی

والتهاب و امیدواری

پس ای آفتاب

زودتر بتاب

که سرزمین دل تشنه ی شعاعت

بیا بیرون

شدم مجنون

رسیدم درب دل باز است

تعارف کن نگو وزوز آن مفتون

 

جاسم ثعلبی   تهران   2/10/1390

 


 
 
غریق
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٠:٤٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

با وعده هایت آمدم

در کشتی پر از غمم

از اقیانوسها گذر کردم

نزدیک ساحل یک جزیره

زیبا و سرسبز

وسط یک دریایی پر رنگ

نرسیده کشتیم سوراخ

در افکار خسبیده ات غرق

گویا که رمقی نمانده

صدایت کردم

ندایم شنیدی

طناب نجات را انداختی

لب ساحل و نرسیده به نجات

طناب وصل را بریدی

چه وعده ای

و چه پرش هایی

همه عاری از حقیقت

که تو مکاری و در باز راندن دل مختاری

 

جاسم ثعلبی  تهران  2/10/1390


 
 
باز هم اسارت
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

یاورم چه زندگی است

داورم چه بد دلی است

سالها کشته مرا در ماتمی

باز هم  سکه  نوا

باز هم یه دلربا

یکی شرق سمنگان

یکی راس نهنگان

دو شکل روی سکه

یکی گنبد مرجان

دگر مرشد نالان

یکی خیرش ندیدم

چه درد از او کشیدم

چه زار از او شنیدم

دهن باز فسنجان

طمع کا ر و دهن زار  غریبان

زده کرهش به میهمان

حبیب الله نرنجان

همش پول همش گول و همش نان

همش در فکر تهران

شب و روزش شده آن

یکی دیگر صبور است

ته حرفش بلور است

ولی تابع زور است

اگر باشد تو میدان

مرا دعوت نموده

رسیدم او نبوده

هزار شعری سروده

همش مشتاق پیمان

یکی دور از غمم شد

یکی مرهم من شد

یکی زار سرم شد

پناهت رب رحمان

از این درد و بهانه

دلم گشته روانه

ز سیصد سکه چانه

شدم پشتش دلیجان

یکی گریه و زاری

نشسته در کناری

بیا آقا سواری

نیایی دل پریشان

چه قهری من بدیدم

غم و قصه چشیدم

از این دوتا بریدم

زدم در بی خیالان

یکی صد سکه خواهد

یکی صد نفر شاد

یکی درویش زاهد

دلم کشتم تو حرمان

در میخانه بستم

دل از خیرت بشستم

سه سال بی تو نشستم

تکبر کردی نادان

برو از قلب من دور

چراغت گشته بی نور

برو جایت همین گور

شتابان سوی زندان

کرهتک من لگیتک

او طردتک من دعیتک

او بعتک من شریتک

دریت ابساعه خوان

تو از من بد ندیدی

زدعوتها پریری

تو خون صبرم مکیدی

شدی زاده ی پریان

 

جاسم ثعلبی  تهران   2/10/1390

 


 
 
مسیر
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ۱٠:٠٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

جسمم در تابوت غمت

بی حرکت و بی نفس

در یک مسیر طولانی

همسفر با بادهای سرد

بر زبانهای لال روزگار

اسیر در بند عشقی ناشناخته

به قبرستان غربت

همچون سفیر تیز روی دهر

با کوله باری از واژه های مبهم

یک لحظه از خیال تصورت

غافل نشده این دل مرعوبم

کاش خوابم به حقیقت رسد

کاش در کوههای زندگی ام

 دره های عمیقی نباشد

نگران سقوط

ترس از واهمه ها

همه در ساعت زندگی دلم کوک می زنند

کاش سرنوشت بفمد معذبم.

 

جاسم ثعلبی  تهران  2/10/1390


 
 
میهمان دلت
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٩:٤۳ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

رسیده ام به دیارت

یه غمزه چشم بیشتر نمونده

دود و غبار زندگیت را می بینم

از دور نمایان

کلبه ات از آه دلت می سوزد

و برقک حسرتت را می نگارم

که همچو ستاره در آسمان می زند

با این همه غم و تنهاییت

میهمانت شدم

نمی دانم در کویرت آبی شیرین هست؟

که تشنگی وجودم را سیراب

و شمع ورودم را مهتاب

و قول وقرارت را محراب

میهمانت شدم

نمی دانم به کجا آمده ام

و چگونه دعوت

چه فعلی مرا مجذوب

و چه غمی مرا مرهوب

دلرباییت کرده

که نصف راه به هوش آمدم

و نصف راه پشیمونی

میهمانت شدم

مرا به کلبه ات پناهی بده

دلها می تپد از آشنایی و ندیدنیها

ولی دلم آرامش است

خنک و بی سر و صدا

می دانم عشقم در هر قفصه ای باشد زیباست

و در هر محفظه ای باشد دیباست

 شکل ستارگان در آسمان مهم نیست

رنگ و نورشان برناست

پس مرا دریاب که از همه موانع گذر کردم

و به کویت سراسیمه  رسیدم

با کوله باری از محبت و آرزو

مرا در دلت جای ده تا پشیمان نشوم

 

جاسم ثعلبی    تهران  2/10/1390

 


 
 
 
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٩:٤۳ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

میهمان دلت

رسیده ام به دیارت

یه غمزه چشم بیشتر نمونده

دود و غبار زندگیت را می بینم

از دور نمایان

کلبه ات از آه دلت می سوزد

و برقک حسرتت را می نگارم

که همچو ستاره در آسمان می زند

با این همه غم و تنهاییت

میهمانت شدم

نمی دانم در کویرت آبی شیرین هست؟

که تشنگی وجودم را سیراب

و شمع ورودم را مهتاب

و قول وقرارت را محراب

میهمانت شدم

نمی دانم به کجا آمده ام

و چگونه دعوت

چه فعلی مرا مجذوب

و چه غمی مرا مرهوب

دلرباییت کرده

که نصف راه به هوش آمدم

و نصف راه پشیمونی

میهمانت شدم

مرا به کلبه ات پناهی بده

دلها می تپد از آشنایی و ندیدنیها

ولی دلم آرامش است

خنک و بی سر و صدا

می دانم عشقم در هر قفصه ای باشد زیباست

و در هر محفظه ای باشد دیباست

 شکل ستارگان در آسمان مهم نیست

رنگ و نورشان برناست

پس مرا دریاب که از همه موانع گذر کردم

و به کویت سراسیمه  رسیدم

با کوله باری از محبت و آرزو

مرا در دلت جای ده تا پشیمان نشوم

 

جاسم ثعلبی    تهران  2/10/1390

 


 
 
حال بدت
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٩:۳٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

چه شده از دو روز قبل

چه شده از انتظار

چه شده قلب پریشانت را

چرا در وسوسه ی عشقی گرفتار

چرا در دریای بیرونیت

این همه فکر و عذاب

این همه درد و ثواب

باش با من در کنار موج غم

باش با من در انار سرخ دم

دانه ی لوء لوء من ای جان من

می نگارم رخ تو در دانه ها

چشم تو افتاده در سایه ی دانه ای

تو که شیرین تری

از انارستان های وجودم

بد حال نشوای درون آتش فشان افروخته

از خجالت ها و نشدنیها و قول و قرارها

بد حال نشو ای چرخ دوران زندگی ام

بد حال نشو معشوقی به دیدارت آمده

داریم نزدیک می شویم به بار عشق

خیلی خسته و بار کشیده هستم

استراحتگاهم  کمان آبروی آسمانی چشای توست

تا مژگان راهی نمانده

چشمهایت را باز کن

با سراسیمه و اضطراب

و غوطه ور در اشک سراب

در داستان بوستان و لاله زار عشق

در بود و نبودت

در ماندن و کوچ کردن

دلهره ی نگاهت را بردار

که صمیمیت بر پریشانی غالب است

و عشق بر غمخواری فروزان

 

 جاسم ثعلبی   تهران    2/10/1390

 


 
 
 
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٩:۱٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

خاطره

کاشتم نهال عشق در سرزمین روزگار

سالهای سال به انتظار

با اشک چشمها آبیاری

و با صبر و شکیبایی و بیداری

انتظار خاطره ای شیرین

از رویش سایه ی ماه در کمین

از پیرایش یار در زهن خسته

و جوشش دهر در غربت غروب

و جنون خفتگان در دیار سوخته

نهال آشنایی نبوغی زد

و زیور جمال عشق را بر دوش

همان درخت تنهایی

که ریشه زده در آمال های دور ودرازم

چه حسی دردناک از نهال عشق

که درختی را نوبنیاد کرده است

و نامش درخت آرزوهاست

 

جاسم ثعلبی  تهران 2/10/1390


 
 
دارم می آیم
نویسنده : جاسم ثعلبی - ساعت ٩:٠٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ دی ۱۳٩٠
 

ای آفتاب فروزان وجود

دارم می آیم به سوی ساحل

به ساحل دریای بیکران عشق

دعوت شده ی رازهای روزگارت

با دلی لرزان و تصمیمی بران

سوار ابرهای زود گذر امواج

دارم می آیم با هزار دلهره و هزار امید

دارم به سویت می آیم

ای مژده ی قدوم نوروز

ای از همه مهربانتر

ای شاهزاده ی نبوغ آزادی

ای فروغ سحر بیداری

دارم می آیم

و دلم لرزان از فردایت

دارم می آیم و قلبم آگنده از دیدارت

هستی ات برایم مبهم

قصر زیبایت در وجودم لانه کرده

و بودنت در محشر عشق سامانه

در دام عشقت گرفتار

و درون باغ خودت یادگار

و هم همه های من

بیشتر از زمزمه های دیدار

دارم می آیم به لانه ات

دارم می آیم به درونت

دارم می آیم این همه راه

این همه خستگی و درد

فدای یک لحظه ی نگاهت

فدای یک گشت در کمان آبی دور چشمت

دارم می آیم شمع ها را روشن

کلبه ات را تکانی بده

عنبر بوی سرایت

دارم می آیم

با بارهای بی کران عشق

با راز های بی پایان دل

گذشته هایی را فراموش

و به دیدارت فراگوش

خوابم نمی آید

راه پر پیچ وخم وصالت

همیشه در ذهن من

دارم می آیم نمی دانم چه گویم

ای گل عشق این زمان

با سلام آغازش یا با سکوت

نمی دانم با تبسم یا با آوای ملکوت

حس می کنم آتشم در برابر آبت خاموش

و دلت از دیدنم پر جوش

احساسات خودت بگو

می دانم توی فکرت غرقی

و در سایه عذاب دل می کشی

لحظه ها چه دیر

و مسیر چه دور

شب ها هم آواز  روز ها

با دیدنت چه حسی می دهد

چشمهایم روشن

یا در دام زلف یا مناره

یا در عطش دوری ادغام

شاید آسانترین راه بر خورد

سلام است و خداحافظی

 

جاسم ثعلبی   تهران   2/10/1390